Vierenveertig jaar en 's nachts je moeder bellen

Vierenveertig jaar en 's nachts je moeder bellen

Elke Geurts

Ik had achteraf gezien al een hele tijd last van mijn nek en schouder. Een sluimerend pijntje dat je makkelijk kunt negeren. Ik had te lang en te scheef achter de computer gezeten. Te zware winkelmandjes gedragen. Sinds mijn moeder hier weleens kookt, willen de meisjes het allerliefst gekookte aardappelen. Dus stouw ik die mandjes te vol met aardappelzakken.

Na een heerlijke zondag met de meisjes waarin alles vanzelf leek te gaan, lag ik voor het eerst sinds tijden volkomen ontspannen in bed. Het woord ‘genieten’ neem ik niet graag in de mond, maar ik had die dag werkelijk genoten. Van alle kleine dingen nog wel. Ik had geluk gevoeld.

Maar daar in bed voelde ik ineens ook de pijn. Die bleek ondraaglijk. Ik lag met mijn neus in het kussen. Mijn hart ging tekeer. Weldra zou ik stikken omdat ik mijn hoofd niet meer naar links of rechts kon draaien. Euthanasie was een optie, maar logischer was het dat de dood zo dadelijk vanzelf zou intreden. Ik stond op en belde mijn moeder.

“Wat is er?” vroeg ze.

“Ik heb pijn aan mijn schouder. Ik ga denk ik dood.”

“Onzin”, zei ze. “Jij gaat helemaal niet dood.”

“Jawel”, fluisterde ik, “de pijn zit ook al in mijn nek en in mijn arm en in mijn hand.”

“O, dat is psychisch”, zei ze. “Je hebt gewoon een last op je schouders, kind.”

“Het is niet psychisch”, zei ik. “Het is echt.”

“Hoe dan ook. Je gaat niet dood van nekpijn”, zei ze opgewekt.

“Ik moet roken.”

“En jij denkt dat roken helpt tegen doodgaan?”

Rustgevend

Zo ijsbeerde ik heen en weer door de kamer, almaar luisterend naar mijn moeder die net terugkwam van tien dagen Sicilië met mijn vader. Ze vertelde over de catacomben in Palermo die ze bezocht hadden. De gemummificeerde doden waar ze langs waren gelopen. Hoe prachtig dat was geweest. Dat werkte rustgevend. Het is toch erg, dacht ik, vierenveertig en dan ’s nachts je moeder bellen.

Toen klonk er van boven een ijselijke gil.

“O, de kleine heeft weer een nachtmerrie”, zei ik.

Even later lag ik naast een paniekerig huilende dochter in bed en troostte haar. Ze krulde zich op en kroop dicht tegen me aan. Ik hield haar vast en zei dat ze nergens bang voor hoefde te zijn. Dat mama er was. Zo vielen we samen weer in slaap.

 

Elke Geurts (1973) publiceerde de verhalenbundels Het besluit van Dola Korstjens (2008), Lastmens (2010) en Lastmens & andere verhalen (2015). Ook schreef ze de veelgeprezen roman De weg naar zee (2013). Daarnaast schrijft ze voor Trouw en VPRO Gids en verschijnen dagelijks columns op elkegeurts.nl.
Ik nog wel van jou verschijnt in 2017 bij Lebowski Publishers.

Deze column verscheen eerder in Trouw


Gepost in: faits divers op 2017-11-06

Door Elke Geurts

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. De roman Ik nog wel van jou verscheen onlangs bij Lebowski.


Ook van Elke Geurts

Ik maak er een sport van mijn ex te ontwijken

Het heen en weer pendelen tussen twee huizen maakt me nu al tureluurs, en dan te bedenken dat mijn meisjes dit lot tot in lengte van dagen beschoren zal zijn. 


De mist tussen mij en de wereld is opgetrokken

Ik dacht na over de feminist in mij. Hoe is het met haar gesteld? Iemand noemde me laatst 'dweepziek'. 




recente posts

Waarschuwing

Waarschuwing

Jonah Falke
Gepost op: 2018-07-12 in: proza
Gepost op: 2018-07-11