Verf

Verf

Sabine van den Berg

Schrijfster Sabine van den Berg leeft met haar gezin in de grootste kunstenaarsgemeenschap van Noord-Nederland: De Biotoop te Haren. In het voormalige Biologisch Centrum van de RUG wonen en werken meer dan 300 mensen. Ze schrijft op haar website elke twee weken 'berichten uit de Biotoop'. Wij plaatsen door.
 

VERF

Een jongen in een strakke spijkerbroek, met ontbloot bovenlijf, staat tegen een boom van sloophout. In zijn hand heeft hij een appel. Zijn voet rust op een emmertje waaruit een paar gebladerde takken steken. Zijn huid en broek zijnbeschilderd met takken en bloesems, het patroon loopt door, tot aan zijn gezicht toe. Zelfs zijn haar is groen met hier en daar een bloemblaadje. Met een beetje fantasie kun je in het tafereel een mythische jongeling zien die een appeltje aan een godin aanbiedt.
Onderaan bij zijn standbeen doopt een dame haar penseel in een klodder verf op haar pallet. Zij schildert verder op zijn enkels en tenen. Rond om de twee staat een aantal ezels, ook daarachter schilderen mensen. Het is doodstil in de schilderhoek.

Het afgelopen jaar heeft Alette elke eerste zondag van de maand een open atelier verzorgd, tegelijk met het open podium in Vleugel F. Op dat open podium traden dichters en bands op. Ook las ik telkens mijn nieuwste Berichten uit De Biotoop voor. Iedereen uit Haren en omstreken mag aanschuiven. Soms schilder of teken ik mee met het open atelier. Steeds komt Alette met een verrassend model: een schaker, celliste, zangeres, orgelman, kippenboer en nu dus een bodypaintster in actie.
Voor wie had gehoopt op volledig naakt, slechts gekleed in verf, valt de opstelling misschien wat tegen, maar die bezoekers komen dan ook niet om te schilderen. Op de ezels ontstaan wilde boselfen met appels in hun klauwen, een enkeling schildert ook de bodypaintster erbij.

Ineens valt een schaduw over mijn vel papier. Naast me is de imposante gestalte verschenen van Cor, het hoofd van onze technische dienst. Samen met Frank en Houtje vormt hij het team van superhelden dat onze Biotoop leefbaar houdt. Overstromingen, verstoppingen, kou en potentieel elektrocutiegevaar weten ze te voorkomen. Ze bouwen, leggen aan en herstellen, van contactdozen en stoppenkasten tot rioleringstelsels. 
Cor begroet Alette en mij, en slaat zijn armen over elkaar. Hij gaat er eens goed voor staan om de boel in zich op te nemen. Ineens zie ik het model met zijn voet op de emmer, de appel in zijn hand en zijn vol geschilderde lijf door de ogen van Cor. Ik kijk opzij, en ja hoor, ik zie hem al grinniken.
‘Ach, arme jongen, wat hebben ze nou toch met jou uitgehaald?’ zegt hij. ‘Je zit helemaal onder de verf!’ 
Het model kijkt even verstrooid op en verstart daarna meteen weer in zijn eerdere pose.

Momenteel werkt Sabine van den Berg aan een nieuwe roman die in september zal verschijnen. Oscar van Gelderen, de uitgever van Lebowski, gaf haar eerste twee romans uit als uitgever bij Vassallucci. Dit najaar gaat Lebowski haar eerste twee titels opnieuw uitbrengen, tegelijk met de nieuwe roman die daarbij aansluit. Alle drie deze titels zijn geheel onafhankelijk van elkaar te lezen, maar samen vormen ze een trilogie: Zien, horen, zwijgen.


Gepost in: faits divers op 2017-07-19

Door Sabine van den Berg

Sabine van den Berg (1969) volgde de opleiding Reclametekenen in Amsterdam, studeerde tekenen en beeldhouwen aan de Kunstacademie te Rotterdam, en proza aan schrijversvakschool ’t Colofon in Amsterdam. In 2000 verscheen haar eerste roman De naam van mijn vader, gevolgd in 2002 door De lachende derde. In 2013 verscheen Wissel en in 2016 Dingen die niet mogen


Ook van Sabine van den Berg

Schrijftips van Sabine: 'De avond is ongemak' van Marieke Lucas Rijneveld

Speciaal voor schrijvers in spe.

Sabine van den Berg is naast auteur voor Lebowski sinds 2013 als docent Proza verbonden aan de Schrijversvakschool te Groningen.

"Geregeld vragen studenten mij wat ik nou eigenlijk zélf lees en waarom? Sinds ik professioneel schrijf – nu toch al ruim twintig jaar – lees ik niet meer onbevangen. Ik kijk altijd hoe een boek is opgebouwd en wat ik van een collega kan leren. Of ik wil vertellen wát ik er dan van leer, is dan meestal de volgende vraag. Daarom, op verzoek van velen: schrijftips aan de hand van literaire voorbeelden."


Berichten uit de Biotoop: Vogelen

Een voor een bekijk ik iedereen aan tafel. De meesten heb ik nog nooit gezien en ik woon toch al bijna drie jaar in De Biotoop. De woongroep bestaat uit twaalf mensen en een paar logés die geregeld aanwaaien. Nu zijn er ook vrienden op bezoek. Elke avond eet de vaste kern samen, wast samen af en doet vaak nog een spelletje. Iedereen is behulpzaam en sociaal, ik ben opgenomen in hun midden waardoor ik me vereerd voel. Zo gaat dat, een groep ontleent zijn bestaansrecht aan het feit dat niet iedereen erbij hoort en als je dan als buitenstaander toch wordt geaccepteerd, geeft dat een fijn gevoel.




recente posts

Waarschuwing

Waarschuwing

Jonah Falke
Gepost op: 2018-07-12 in: proza
Gepost op: 2018-07-11