Verf

Verf

Sabine van den Berg

Schrijfster Sabine van den Berg leeft met haar gezin in de grootste kunstenaarsgemeenschap van Noord-Nederland: De Biotoop te Haren. In het voormalige Biologisch Centrum van de RUG wonen en werken meer dan 300 mensen. Ze schrijft op haar website elke twee weken 'berichten uit de Biotoop'. Wij plaatsen door.
 

VERF

Een jongen in een strakke spijkerbroek, met ontbloot bovenlijf, staat tegen een boom van sloophout. In zijn hand heeft hij een appel. Zijn voet rust op een emmertje waaruit een paar gebladerde takken steken. Zijn huid en broek zijnbeschilderd met takken en bloesems, het patroon loopt door, tot aan zijn gezicht toe. Zelfs zijn haar is groen met hier en daar een bloemblaadje. Met een beetje fantasie kun je in het tafereel een mythische jongeling zien die een appeltje aan een godin aanbiedt.
Onderaan bij zijn standbeen doopt een dame haar penseel in een klodder verf op haar pallet. Zij schildert verder op zijn enkels en tenen. Rond om de twee staat een aantal ezels, ook daarachter schilderen mensen. Het is doodstil in de schilderhoek.

Het afgelopen jaar heeft Alette elke eerste zondag van de maand een open atelier verzorgd, tegelijk met het open podium in Vleugel F. Op dat open podium traden dichters en bands op. Ook las ik telkens mijn nieuwste Berichten uit De Biotoop voor. Iedereen uit Haren en omstreken mag aanschuiven. Soms schilder of teken ik mee met het open atelier. Steeds komt Alette met een verrassend model: een schaker, celliste, zangeres, orgelman, kippenboer en nu dus een bodypaintster in actie.
Voor wie had gehoopt op volledig naakt, slechts gekleed in verf, valt de opstelling misschien wat tegen, maar die bezoekers komen dan ook niet om te schilderen. Op de ezels ontstaan wilde boselfen met appels in hun klauwen, een enkeling schildert ook de bodypaintster erbij.

Ineens valt een schaduw over mijn vel papier. Naast me is de imposante gestalte verschenen van Cor, het hoofd van onze technische dienst. Samen met Frank en Houtje vormt hij het team van superhelden dat onze Biotoop leefbaar houdt. Overstromingen, verstoppingen, kou en potentieel elektrocutiegevaar weten ze te voorkomen. Ze bouwen, leggen aan en herstellen, van contactdozen en stoppenkasten tot rioleringstelsels. 
Cor begroet Alette en mij, en slaat zijn armen over elkaar. Hij gaat er eens goed voor staan om de boel in zich op te nemen. Ineens zie ik het model met zijn voet op de emmer, de appel in zijn hand en zijn vol geschilderde lijf door de ogen van Cor. Ik kijk opzij, en ja hoor, ik zie hem al grinniken.
‘Ach, arme jongen, wat hebben ze nou toch met jou uitgehaald?’ zegt hij. ‘Je zit helemaal onder de verf!’ 
Het model kijkt even verstrooid op en verstart daarna meteen weer in zijn eerdere pose.

Momenteel werkt Sabine van den Berg aan een nieuwe roman die in september zal verschijnen. Oscar van Gelderen, de uitgever van Lebowski, gaf haar eerste twee romans uit als uitgever bij Vassallucci. Dit najaar gaat Lebowski haar eerste twee titels opnieuw uitbrengen, tegelijk met de nieuwe roman die daarbij aansluit. Alle drie deze titels zijn geheel onafhankelijk van elkaar te lezen, maar samen vormen ze een trilogie: Zien, horen, zwijgen.


Gepost in: faits divers op 2017-07-19

Door Sabine van den Berg

Sabine van den Berg (1969) volgde de opleiding Reclametekenen in Amsterdam, studeerde tekenen en beeldhouwen aan de Kunstacademie te Rotterdam, en proza aan schrijversvakschool ’t Colofon in Amsterdam. In 2000 verscheen haar eerste roman De naam van mijn vader, gevolgd in 2002 door De lachende derde. In 2013 verscheen Wissel en in 2016 Dingen die niet mogen


Ook van Sabine van den Berg

Op reis

Aan de rand van het Biotoopterrein staat een langgerekt gebouwtje waarin vroeger dieren werden bestudeerd. Toen wij in De Biotoop kwamen wonen, stond het al jaren leeg en ging ik er weleens met mijn zoons griezelen. Van binnen is het net een gevangenis. Dat komt door de lange gang met metalen deuren waarin op ooghoogte kijkluikjes zijn gemaakt. Inmiddels woont Mareen alweer anderhalf jaar in dat gebouwtje. Ze heeft er een gedeelte aangebouwd met lemen muren en een houten dak. Mareen is een weekend naar familie en biedt ons haar huisje én haar warme kachel aan omdat ze weet dat onze ruimte zo koud is.


Blauwe maan

Het is 30 januari en het miezert de hele dag. Er valt zelfs een stortbui waarvan ik vermoed dat het hagel is. Warmer dan twee graden wordt het overdag niet. Toch sta ik ’s avonds drie keer poedelnaakt onder de blote hemel, het is dan buiten rond het vriespunt, en ik spuit mezelf nat met ijskoud water uit een brandslang. Hoe dat zo gekomen is?




recente posts

Op reis

Op reis

Sabine van den Berg
Gepost op: 2018-04-26 in: faits divers
Verplaatsen

Verplaatsen

Erik Jan Harmens
Gepost op: 2018-04-26 in: current affairs
Privacy

Privacy

Jonah Falke
Gepost op: 2018-04-26 in: faits divers