Vegetarische dromen

Vegetarische dromen

Jonah Falke

Van ongesteldheid viel mijn moeder als meisje van de fiets. Hoe lang ze op straat heeft gelegen en wie haar daar vond, is een raadsel. Wel snuffelden er wat straathonden aan haar, dat weet ze nog. In die tijd liepen er in dorpen nog honden in het wild rond.

Mijn moeder had last van extreme bloedarmoede en om aan te sterken bracht mijn opa haar naar een klooster. In die tijd kon de versterking van lichaam en geest nog bij het geloof gevonden worden.

In het klooster ging alles op gezette tijden. Van een toiletbezoek tot aan eten en drinken. Door dat strenge beleid ontwikkelde mijn moeder een weerzin tegen iets helemaal op moeten eten of een glas leeg moeten drinken. Als het niet lukte, was er de dwang van God, vermomd als non. Naar mijn weten is haar stoelgang nooit een probleem geweest, of daar weigert ze over te spreken natuurlijk.

Mijn moeder kreeg grote glazen koude melk, en dikke boterhammen met even dikke plakken boterhamworst te eten. Die worst stond haar tegen: zoals veel kinderen had ze het hoog op met het welzijn van dieren. Oftewel: ze droomde vegetarisch.
Als een non was verdwenen opende ze snel het raam van haar kamer. In de tuin van het klooster scharrelde hertjes. Ze gooide de plakken boterhamworst een voor een richting de hertjes. Ik hoop dat iemand het worst-gooien heeft gezien en ervan genoten heeft.

De nonnen bedoelden het vast goed. Maar zonder overleg nam mijn opa haar op een dag achterop zijn fiets weer mee naar huis. Zijn kind werd misschien sterker maar niet gelukkiger. Achterop de fiets zwaaide ze naar de hertjes.

Tegenwoordig, bijna een halve eeuw later, drinkt ze nog steeds geen enkel glas helemaal leeg. Ook staan grote hoeveelheden vlees haar tegen. Als iemand haar op een glas wijst dat ze heeft laten staan zegt ze: ‘Ja, dat komt omdat ik in een klooster zat.’ Vervolgens vertelt ze je dit verhaal.

Als ik haar, later, kleinkinderen bezorg dan hoop ik van harte dat ze samen met oma dikke plakken worst naar hertjes zullen gaan gooien.


Gepost in: faits divers op 2018-04-12

Door Jonah Falke


Ook van Jonah Falke

Alle Menschen werden Glückssucher

Rond middernacht keerden de bewoners van het huis waar mijn geliefde en ik de afgelopen weken op hadden gepast terug. Ze waren bruin van de zon en vermoeid van het reizen. Het was aangenaam om ze terug te zien, maar toch was het alsof er twee vreemden in ons huis kwamen. Gelukkig hadden ze dat gevoel zelf ook. Ik vermoedde dat het iets primitiefs is, zoals een olifant zijn ontlasting op die van zijn voorganger loost om zijn stempel te drukken. Lang duurde dat gevoel overigens niet.


Waarschuwing

Afgelopen week bezocht ik een bejaarde vrouw in Amsterdam-Zuid. Ze woonde in mijn oude buurt en toen we erachter kwamen dat ze tijdens de oorlog in de Achterhoek verbleef, werden we vrienden.




recente posts

Gepost op: 2018-07-20 in: faits divers
Gepost op: 2018-07-19 in: faits divers