Tokyo Expatwife #5: 'Je bent in Japan, lul'

Tokyo Expatwife #5: 'Je bent in Japan, lul'

Mick Johan

Er komen veel mensen uit mijn vriendenkring naar Tokio. Sinds we hier wonen is er altijd tenminste één bekende uit Amsterdam in de stad. Tokio is het nieuwe Bali. Dat geeft niks, sterker nog, ik snap dat. Ik ben hier zelf per slot van rekening ook. Het is een geweldige plek en ik kan iedereen aanraden hierheen te komen.
 

Veel mensen willen afspreken. Dat geeft een dubbel gevoel. Ik vind het leuk bekenden te zien, maar wekelijks afspreken met Hollanders draagt niet bij aan het gevoel aan de andere kant van de wereld te zitten.

Dagelijks contact met vrienden en familie is hier geen probleem. Dat is fijn, maar ook irritant: je bent nooit echt weg. Natuurlijk is het contact is een keuze; niemand dwingt me bereikbaar te zijn en mijn sociale media te checken. Maar de telefoon brandt in mijn handen, zelfs als hij niet in mijn handen ligt. Er zijn websites en apps die ik dagelijks minstens twintig keer zonder enig resultaat opnieuw herlaad.

Afgelopen zondag waren we voor het eerst op het strand in Kamakura, een uur rijden van Tokio. Het is er te gek en het was onze eerste keer buiten de stad sinds onze verhuizing.

We zwommen in zee. Er cirkelde een dertigtal enorme Zwarte Wouwen boven het strand. Het zag er onheilspellend uit. Een van de roofvogels griste een sushirol uit de hand van mijn vrouw.

Vanaf het strand zag ik voor het eerst de Mount Fuji. Dat maakte indruk, ik had de berg nog nooit gezien. Niets meer lijkt je te vertellen ‘je bent in Japan, lul’, dan het aangezicht van Mount Fuji. Ik pakte mijn telefoon om een foto te maken en voor ik er erg in had, had ik alweer een slordige veertig likes uitgedeeld, wist ik wat sommige mensen ontbeten hadden en wie er naar Pinkpop zou gaan. De macht der gewoonte blijkt groter dan het verlangen de ververs-knoppen onververst te laten.

Als ik andere Gaijin (buitenlanders) tegenkom merk ik dat we onze teleurgestelde blikken vaak krampachtig proberen te ontwijken. Gevoelsmatig willen alle westerlingen hier de enige zijn en deze stad voor zichzelf hebben. Alsof ze zich het liefst een ontdekkingsreiziger wanen, een eenzame held, uniek in zijn soort. Een kinderlijk en ridicuul verlangen dat nergens op slaat, en dat ook niks vruchtbaars oplevert. Misschien projecteer ik mijn gevoelens wel op de anderen, en heeft verder niemand zulke gedachten. Dat zou helemaal treurig zijn.

Ik woon aan de andere kant van de wereld, en dat wil ik ook graag zo beleven. Ik vraag me af waar dit verlangen vandaan komt.

Mick Johan (1980) is schrijver, kunstenaar en drummer. Hij was de helft van kunstenaarsduo Miktor & Molf en de eerste hoofdredacteur van VICE in Nederland. Totemdier Arafat is zijn debuutroman. Meteen na publicatie verhuisde hij met zijn vrouw en twee kinderen naar Tokio.


Gepost in: proza op 2017-06-13

Door Mick Johan

Mick Johan is auteur van Totemdier Arafat en schrijft op het Lebowski Blog over zijn leven als 'expatwife' in Japan.


Ook van Mick Johan

Tokyo Expatwife #15: Exile

Het is een regenachtige dag en veel te vroeg om op te staan, laat staan om de deur uit te gaan. Toch doe ik dat. De drumstokken in mijn tas tikken nonchalant tegen elkaar, losjes op het ritme van mijn pas. Misschien wel het lekkerste geluidje dat ik ken, maar haast onhoorbaar door het gekletter van de regen op mijn paraplu.


Tokyo Expatwife #14: Sento

Mick Johan is auteur van Totemdier Arafat en schrijft over zijn leven als 'expatwife' in Japan. Vandaag het veertiende deel.

*

Ik heb onlangs de ‘sento’ ontdekt, een Japans badhuis. Diep verscholen in de wirwar van kleine straatjes die Yoyogi Uehara-station omringen zit er eentje: Daikoku-yu. De entree bestaat uit een diepe carport met een golfplaten dak dat een gelig licht doorlaat en waar aan weerszijden wasmachines staan. Een openlucht-wasserette, overdekt weliswaar, maar u begrijpt wat ik bedoel. Boven de linkerrij wasmachines hangen ingelijste foto’s van grote Japanse sterren uit de zestiger en zeventiger jaren aan de balken die het dak ondersteunen. Aan het einde van de carport hangt een gordijn met een Japans teken, zoals je ze bij restaurants hier ook ziet, en ernaast blinkt een neonbord: ‘Open’.




recente posts

Gepost op: 2018-07-20 in: faits divers
Gepost op: 2018-07-19 in: faits divers