Toeval

Toeval

Elke Geurts

Ik kreeg deze vraag: zou je als je kon kiezen, kiezen voor al je columns en je boek óf je man terug? Het hele punt is natuurlijk dat ik geen keuze had. Ik werd voor een voldongen feit gesteld. Ik ben sowieso heel slecht in voldongen feiten. Ik geloof er niet in.

De vraag is eigenlijk: kies je voor de literatuur of het leven?

Het leven, nogal logisch. Maar het doet mij goed dat ik, met mijn woorden, door wat ik meemaak in dat leven, mensen klaarblijkelijk iets te bieden heb. Ook al red ik mijn eigen relatie er niet mee, het doet mij goed terug te lezen dat anderen er iets aan hebben. Dat mijn teksten tot nadenken aanzetten, of troostend werken. De neergang van mijn huwelijk levert dan toch iets op. Literatuur.

Een wrang gegeven is dat mijn werk nu wel veel meer gelezen wordt dan eerst. En ja, alles wat een schrijver wil is gelezen worden! Een ander wrang gegeven is dat juist mijn schrijversaard mede een oorzaak is van de breuk. Dat ik het leven dat ik had, niet op tijd op waarde heb geschat.

Ik schrijf om het leven te begrijpen, er beter mee om te kunnen gaan, om het te ontvluchten ook. In de literatuur is niets toeval. De afgelopen weken las ik erg veel verhalen van studenten die willen leren schrijven. In veel van die verhalen gebeuren dingen die té toevallig voor woorden zijn. Ze zijn opzichtig verzonnen door de schrijver, en komen niet voort uit de tekst zelf. Dat maakt zo'n verhaal ongeloofwaardig. Het enige wat telt, is dat de lezer je gelooft.

Stel dat ik zou verzinnen dat 'de andere vrouw', die in een heel ander deel van het land woont, óók schrijfambities heeft. En stel dat er, als ik op een maandagochtend nietsvermoedend de docentenvergadering van de schrijfopleiding binnenkom, net een verhaal besproken wordt over een vrouw die weet dat ze voor het laatst op vakantie is met haar man en twee dochters. Ze is haar jeugdliefde weer tegengekomen en wil haar gezin verlaten. Stel dat mijn oog ineens valt op de namenlijst. Dat dit het verhaal van 'de andere vrouw' is. Dat ik haar het komende semester in mijn klas zou krijgen. Zoiets verzin ik niet. Dat zou mijn verhaal ongeloofwaardig maken. Té toevallig.

Maar in het leven zijn wij aan het toeval overgeleverd. Misschien moet ik toch maar voor de literatuur kiezen.


Gepost in: faits divers op 2018-01-15

Door Elke Geurts

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. De roman Ik nog wel van jou verscheen onlangs bij Lebowski.


Ook van Elke Geurts

Ik ben meer dan klaar voor de leegte. Die geeft rust

Eigenlijk was van die ene op de andere dag alles weg wat er ooit tussen ons was. Het is precies waarvoor ik bang was. Maar in dit proces is tot nu toe alles gebeurd waar ik bang voor was. Het mooie is: je gaat er niet dood aan. Integendeel.


Ik zou ook wel zo'n vrouw willen die alles voor je doet

 ... de top van de Kilimanjaro - de hoogste berg van Afrika - die door het wolkendek heen priemde toen mijn vriendin en ik een binnenlandse vlucht namen naar Ukundu om een paar dagen naar zee te gaan. Door het vliegtuigraampje maakte ik een hele serie foto’s van wat vast de westertop was, genaamd Masai; het huis van God.




recente posts

Masker

Masker

Jonah Falke
Gepost op: 2018-02-22 in: faits divers
Gepost op: 2018-02-20 in: faits divers
Gepost op: 2018-02-19 in: current affairs