The priests of the sacred heart

The priests of the sacred heart

Jonah Falke

De kapel in het huis van ‘The priests of the sacred heart’ te Ottawa stroomde vol met oude mensen en kleine kinderen voor een kerkdienst. Er werd koffiegezet, orgel gespeeld en de parkieten floten schel.

De priester die sprak heette Piet. Van origine kwam hij uit Brabant. Naast preker was hij zijn leven lang professor theologie aan de universiteit van Ottawa geweest. Zijn preek was progressief en leek daarom weinig op een preek. Hij zei bijvoorbeeld: ‘Gister zei iemand dat ze een atheïst was. Ze stelde zich God voor als een heerser op een wolk. Als je je God zo voorstelt, dan ben ik ook een atheïst. Ik geloof dat God nooit iets van buiten is maar altijd iets van binnenuit. Een idee. Je kunt als gelovige daarom ook geen patent op een God hebben. Alle andere zijn er net zo goed, of niet. Als de kerk vooruit wil, dan zijn interreligieuze dialogen van belang. Ook religie moet bewegen, als iets zich niet beweegt, is het dood. Quantum mechanica, de evolutietheorie, de wetenschap, het is allemaal van evenveel waarde.’
Vervolgens somde hij zijn zondes van de afgelopen week op: hij had vlees gegeten op vrijdag, vijf keer gevloekt en veel onzedelijke gedachten gehad.

Na de dienst sprak ik een paar Nederlandse gasten. Een bejaarde vrouw zei: ‘Ik ging in de jaren zestig drie weken op bezoek bij mijn broer, nou, en ik ben er nog steeds.’ Er was inmiddels een halve eeuw verstreken. Ik vermoedde dat er liefde of iets soortgelijks in het spel was geweest en ik dacht: zo snel kan het gaan.

Ook kwam er een man op me af die opgewekt vroeg: ‘Wie ben jij?’
Toen ik zei dat ik hier voor mijn oudoom was zei hij: ‘Oeh, hij weet echt alles over Afrika, meer dan de Afrikanen zelf.’
Hij vertelde dertien jaar in een vluchtelingenkamp in Tanzania te hebben gewoond, waar hij zijn vrouw ontmoette en kinderen verwekte. Ze emigreerden naar Canada en bekeerden zich in dit huis van Moslim tot Christen. Het klonk alsof hij sprak over het verwisselen van een lekke band.

Toen de gasten vertrokken werd er geluncht. Het was onze laatste maaltijd. Mijn oudoom zei: ‘Dit is jullie galgenmaal.’
Tijdens het eten vroeg ik of hij ooit nog eens naar Nederland zou komen. Hij zei: ‘Nee, ik heb mijn paspoort niet laten verlengen. Wat moet ik ook in Nederland?’
Dat wist ik ook niet. Ik beloofde hem snel weer op te zoeken. Ik had namelijk ook geen zin om dit continent te verlaten. Ook ik wist niet wat ik Nederland te zoeken had op dat moment. Misschien wilde ik wel een oude priester met onzedelijke gedachten worden.


Gepost in: faits divers op 2019-03-28

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

Blind

Suïcidaal leek hij niet maar hij viel wel bijna voor de trein. Een blindeman met een zelfgemaakte stok stiefelde verloren met al zijn bagage aan de rand van het spoor. Wachtenden keken toe aan en lieten hem spartelen. Ook ik keek slechts. Maar mijn geliefde is van het sterke geslacht: ze wierp haar broodje in mijn handen en stapte op hem af.


Hotel Du Parc

Net toen de trein de grens passeerde schreef mevrouw Snick dat ze me wilde treffen in Hotel Du Parc te Oostende. Els Snick promoveerde op het werk van mijn favoriete schrijver Joseph Roth. Ze houdt hem ‘in leven’ door zijn werk te vertalen en onder de aandacht te brengen. Al jaren wil ik haar ontmoeten en bedanken. Toevallig moest ze in Oostende zijn voor de boekpresentatie van Koen Peeters.




recente posts

Blind

Blind

Jonah Falke
Gepost op: 2019-06-13 in: faits divers
Links is voor losers

Links is voor losers

Joost Vandecasteele
Gepost op: 2019-06-12 in: current affairs
Gepost op: 2019-06-12 in: current affairs