Taal

Taal

Jonah Falke

Ik dronk koffie met een Italiaanse dame.  Ze vertelde dat ze op vakantie ging naar Albanië. De dame woont al jaren in Nederland en nu ligt ze in scheiding met haar Nederlandse man. Ik vermoedde dat de reis met de scheiding in verband stond en bedoeld was om de nieuwe fase in te luiden. 

    ‘Wat ga je doen in Albanië?’ vroeg ik.

   ‘Ik ga met een groep, dat is leuk, dan kom je op plekken waar je anders nooit zou komen.’

Ik dacht dat groepen je juist op plekken brengen waar je liever niet wil zijn. Het bleek een misvatting.

Ze zei dat ze het Albanese volk al wel kende aangezien de Albanezen massaal naar Italië vluchtten in de jaren negentig.

    ‘Italië kent geen vreemdelingenbeleid, dat woord moet daar nog uitgevonden worden. Maar de redding van de Albanezen was dat ze de nationale Italiaanse zenders konden ontvangen. Als kind leerden ze dus al Italiaans.’

Toen ze nog in Florence woonde en een bouwvakker nodig had belde ze altijd de Albanese klusser. Deze man runt nu zijn eigen succesvolle bouwbedrijf. Sindsdien moest alles wit. Dat vond ze minder. Echte inburgering moet schijnbaar legaal.

Ik vroeg of ze zichzelf ook als een vluchteling beschouwde. Ze zei dat ze voor de liefde naar Nederland was gekomen.

    ‘Dat is ook vluchten toch?’

   Ze knikte en na een korte stilte zei ze: ‘Ja, alhoewel ik nu goed Nederlands spreek, konden mijn man en ik elkaar in het begin beter verstaan dan nu.’

De taal bleek voor haar geen redding maar een façade. 


Gepost in: proza op 2017-10-31

Door Jonah Falke


Ook van Jonah Falke

Her

Op aanraden van mijn vriendin zag ik deze week de film Her van Spike Jonze. In de film wordt de hoofdpersoon verliefd op de stem van zijn operating system. Wellicht raadde ze de film aan om me voor te bereiden op de toekomst. Ik hou doorgaans erg van haar onbevangen pragmatisme. Her was echter een schrikbeeld. Mijn innerlijke romanticus begon te steigeren. Ik vervloekte m’n eigen kleinzerigheid.


Hulpverlener

Een vriendin sprak over haar vriend die hulpverlener is. Vroeger verschoonde hij bejaarden, tegenwoordig werkt hij met autistische jongeren.

Ze zei: ‘Er zitten alleen jongens in zijn opvang. Autistische meisjes komen minder vaak voor. Vrouwen kopiëren veel eerder het gedrag van andere vrouwen. Als ze zien dat een andere vrouw iedere dag doucht, doen ze dat ook. Vrouwen zijn veel flexibeler.’

Ik vroeg of dat kopieergedrag vrouwen ook gelukkig maakte.

‘Geen idee, maar wel schoon.’




recente posts

Gepost op: 2018-02-20 in: faits divers
Gepost op: 2018-02-19 in: current affairs
Zingen en slakken

Zingen en slakken

Sabine van den Berg
Gepost op: 2018-02-16