Soldaat

Soldaat

Jonah Falke

Vanmiddag vroeg ik een paspoort aan, liet ik mijn gebit controleren en moest ik pasfoto’s laten maken.

De dame die de pasfoto maakte wilde mijn oren zien en ze zei: ‘Ik weet dat het moeilijk is, maar je mag wel lachen hoor. Maak ook je lippen maar even lekker nat, alsof er leven inzit.’ 
De tandarts maakte een röntgenfoto van mijn kiezen en zei nadien: ‘Jammer, weer geen gaatjes. Maar wanneer stop je met roken?’ 
De vrouw in het gemeentehuis vroeg of ik gegroeid was en of ik mezelf voor de zekerheid even op wilde meten. Ik was niet gegroeid. Nadien wilde ze mijn vingerafdrukken hebben. 

In zo’n twee uur tijd gaf ik meer bewijsmateriaal weg dan me lief was. De mogelijkheden om te verdwijnen of je leven te verzinnen zag ik slinken. Was daarom misschien de kunst uitgevonden? Omdat men in de werkelijkheid leeft maar zoekt naar een vlucht om het dragelijk te houden?

 

'De mogelijkheden om te verdwijnen of je leven te verzinnen zag ik slinken'

 

In de avond sprak ik een vriend. Hij leek de zucht naar vervreemding of vervorming niet te kennen. Hij vertelde over zijn werk als soldaat en zei dat het een sterke band schept om met je collega’s de dood in de ogen te kijken. Het was benijdenswaardig. Alles wat er daarna gezegd werd viel in het niet bij die ene uitspraak. 

Vroeg op de avond zei hij lachend: ‘Ik mag en ik moet weer.’
‘Op uitzending naar Irak, bedoel je?’
‘Nee, ik ga zo naar huis, mijn vriendin en ik proberen zwanger te worden.’ 
Ik wenste hem veel succes en plezier. 
Hij ging. 

Als je op je werk soms de dood in de ogen kijkt, en thuis probeert het leven voort te zetten door een kindje te maken, lijkt er geen plek of tijd voor vervreemding te hoeven zijn. Het was jaloersmakend.

Beeld: Stubenrauch (1915)

 


Gepost in: faits divers op 2019-01-31

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

Blind

Suïcidaal leek hij niet maar hij viel wel bijna voor de trein. Een blindeman met een zelfgemaakte stok stiefelde verloren met al zijn bagage aan de rand van het spoor. Wachtenden keken toe aan en lieten hem spartelen. Ook ik keek slechts. Maar mijn geliefde is van het sterke geslacht: ze wierp haar broodje in mijn handen en stapte op hem af.


Hotel Du Parc

Net toen de trein de grens passeerde schreef mevrouw Snick dat ze me wilde treffen in Hotel Du Parc te Oostende. Els Snick promoveerde op het werk van mijn favoriete schrijver Joseph Roth. Ze houdt hem ‘in leven’ door zijn werk te vertalen en onder de aandacht te brengen. Al jaren wil ik haar ontmoeten en bedanken. Toevallig moest ze in Oostende zijn voor de boekpresentatie van Koen Peeters.




recente posts

Blind

Blind

Jonah Falke
Gepost op: 2019-06-13 in: faits divers
Links is voor losers

Links is voor losers

Joost Vandecasteele
Gepost op: 2019-06-12 in: current affairs
Gepost op: 2019-06-12 in: current affairs