Sinterklaas was gezellig, maar juist dat doet pijn

Sinterklaas was gezellig, maar juist dat doet pijn

Elke Geurts

Het eerste feest van deze feestmaand hebben we met elkaar gevierd, sinterklaas. De eerste winkel waar we sinds lange tijd samen naartoe zijn gegaan, een drankwinkel. Over een vriendschappelijke omgang na de breuk en het effect op kinderen lees ik tegenstrijdige verhalen. Kinderen zouden ouderwetse wezens zijn, ze willen duidelijkheid. De suggestie dat we net zo goed niet hadden kunnen scheiden, ligt op de loer. Ze kunnen denken: hadden jullie voor ons niet bij elkaar kunnen blijven?

 

Lichte kater 

Of het voor mijzelf goed is, weet ik ook niet zeker. De dag na het feest is er behalve een lichte kater ineens weer de nijptang die mijn hart zo dichtknijpt. Als wij gezellig bij elkaar zitten, roert het ouderwetse wezen in mij zich ook.

“Zie mij!”

“Niet zielig doen”, zeg ik.

“Waarom wil hij mijn man dan niet meer zijn?”

“Hou je mond.” Ik schenk nog een gin-tonic in.

“Hou me vast.” Ze snikt.

“Wil jij nu alles verpesten?”

Het ouderwetse wezen is een vermoeiend type, het zoekt contact met het ouderwetse wezen van man, ex, wie is het? Die twee kennen elkaar heel goed, beter dan de volwassen versies van onszelf, het trilt lichtjes op die frequentie. Ook hij neemt nog een gin.

 

Verdoving

De dag erna hebben de twaalfjarige en ik het er even over. Ik vertel dat sinterklaas gezellig was, maar dat dát juist pijn doet. Zeker als de verdoving is uitgewerkt. Dat laatste zeg ik er niet bij.

“Mama, je moet ervan genieten!” zegt ze. “Mijn wond heelt juist als we samen zijn.”

Of het ook goed is voor de zevenjarige, weet ik niet. Veel te vroeg ’s morgens stormde zij mijn slaapkamer in. “Is papa blijven slapen?” Meteen daarna die blik op de lege plek naast mij.

“Maar we vieren wel voor altijd samen alle feesten, hè?” zei ze toen.

 

Droevige begintunes

Even later hoorde ik van beneden de droevige begintunes van ‘Mijn hele leven lang’ van Kinderen voor Kinderen.

“…ze zeiden papa gaat dit huis voorgoed verlaten. We zullen niet meer altijd samen zijn...”

De zevenjarige zette het liedje op repeat en zong: “…o, ik ben een kind van twee gescheiden ouders. En ik hou heel veel van ze allebei…”

Op zeker moment kwam haar vader zijn auto ophalen. Zo stonden de gescheiden ouders zij aan zij in de ochtendlijke keuken en keken naar hun devoot zingende kind. “…we zullen er altijd samen voor je zijn. Ons hele leven lang…”

 

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. De roman Ik nog wel van jou verscheen onlangs bij Lebowski.


Gepost in: faits divers op 2017-12-18

Door Elke Geurts

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. De roman Ik nog wel van jou verscheen onlangs bij Lebowski.


Ook van Elke Geurts

Het lijkt zo simpel: wij hebben zelf in de hand hoeveel last de kinderen van de scheiding zullen hebben

Ik stond te kletsen bij de picknicktafel waar de buurvrouw met haar gescheiden vriendin een wijntje zat te drinken. De avond was zacht. Maar nee, ik dronk geen wijntje mee. 

 


Mijn antwoord op dat onzinnige afhandelen van de kwestie ‘scheiding’

Iemand zei me: “Het wordt tijd het onderwerp scheiding af te handelen, en over je nieuwe leven te gaan schrijven.” Ik knikte.

 




recente posts

Gepost op: 2018-10-16 in: faits divers
#unteilbar

#unteilbar

Karolien Berkvens
Gepost op: 2018-10-15 in: current affairs
Derealisatie

Derealisatie

Jonah Falke
Gepost op: 2018-10-11 in: faits divers