Scheiden is ook kapotmaken wat er nog wel is

Scheiden is ook kapotmaken wat er nog wel is

Elke Geurts

We ontmoeten elkaar op de eerste ouderavond van de middelbare school. Ik ben met de tram en de bus gegaan. Hij met de auto. We komen tegelijk binnen. Allebei te vroeg. We zitten zwijgend naast elkaar op een traptrede in de aula. Het is woensdagavond, maar ik heb bij het eten al een kleine gin-tonic gedronken.

“Laten we dan maar weer normaal doen”, zeg ik na een tijdje.
“Laten we de grap ervan blijven inzien”, zegt hij.
“Het is soms even zoeken hoe.”
We moeten tegenwoordig razendsnel van emotie kunnen schakelen.
We hebben ons eigen verdriet. Ons eigen scheidingsverhaal ook. We begrijpen elkaar daar niet in. Dat heeft in de afgelopen week voor wederzijdse boosheid gezorgd.
Afstand zou voor ons nu allebei het beste zijn. Om los te komen is het goed elkaar ten minste een half jaar niet te zien of te spreken. De deur helemaal dichtgooien, lijkt mij wel zo makkelijk.
Maar dat gaat in deze fase niet. We moeten doorpakken. We moeten allebei een nieuw huis zien te ritselen. In dezelfde buurt. We moeten daarover communiceren. Juist nu is het zaak dat wij de handen nog even in elkaar slaan.
We kunnen de deur nooit dichtsmijten. We hebben de meisjes. De zevenjarige vraagt al weken bezorgd of we Sinterklaasavond wel samen vieren.
“Natuurlijk doen we dat”, zeggen we altijd.
Maar het wordt steeds minder natuurlijk, als we eerlijk zijn.
We zijn inmiddels een jaar bezig onze relatie af te breken. We zijn er beiden niet heel vlot in, dat is gebleken, maar het gaat nu steeds meer de goede kant op. We snijden banden door. Onze oude levensstijl wordt stukje bij beetje vervangen door een nieuwe individuele levensstijl. Draden worden losgetrokken.
Scheiden is een zeer gewelddadig proces. Het is ook kapotmaken wat er nog wél is. Om het echt te kunnen doen, moet de afstand die je tot de ander voelt heel groot zijn. Anders gaat het gewoon niet.
Wat het proces zo ingewikkeld maakt, is dat we in de laatste afbraakfase zitten maar tegelijkertijd iets moeten opbouwen. We zullen een nieuwe omgangsvorm - het liefst een prettige - moeten vinden, terwijl de oude nog niet uit het systeem is verdwenen.
Zo zitten we keurig naast elkaar in het klaslokaal, tussen de andere ouders, te luisteren naar de mentor van onze blije brugpieper en zie ik daar toch ook de humor wel van in.
 

Elke Geurts (1973) publiceerde de verhalenbundels Het besluit van Dola Korstjens (2008), Lastmens (2010) en Lastmens & andere verhalen (2015). Ook schreef ze de veelgeprezen roman De weg naar zee (2013). Daarnaast schrijft ze voor Trouw en VPRO Gids en verschijnen dagelijks columns op haar elkegeurts.nl.
Ik nog wel van jou verschijnt in 2017 bij Lebowski Publishers.

Deze column verscheen eerder in Trouw. 


Gepost in: faits divers op 2017-10-02

Door Elke Geurts

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. De roman Ik nog wel van jou verscheen onlangs bij Lebowski.


Ook van Elke Geurts

Het klinkt kinderachtig voor twee volwassen mensen, maar zonder coach kunnen we het niet

De verjaardag van de zevenjarige kwam dichterbij. Maar in plaats van beter ging het na de scheiding almaar slechter tussen haar vader en mij.

“Misschien krijg je dit jaar twéé feestjes!” meldde ik vast voorzichtig.

“Ik nodig papa gewoon uit op mijn grotemensenfeest hoor!” zei ze meteen. “Ik mag zelf weten wie ik uitnodig.”

“Je wilt toch geen papa en mama die ruziemaken op je verjaardag?”


Een mens die een nieuw thuis zoekt, grijpt altijd terug op iets vertrouwds

Op heel wat plekken in de stad, en net daarbuiten, was ik in gedachten al neergestreken. Ik zag mezelf al dagelijks met mijn zevenjarige naar school tuffen. Moeder en dochter. 




recente posts

Op reis

Op reis

Sabine van den Berg
Gepost op: 2018-04-26 in: faits divers
Verplaatsen

Verplaatsen

Erik Jan Harmens
Gepost op: 2018-04-26 in: current affairs
Privacy

Privacy

Jonah Falke
Gepost op: 2018-04-26 in: faits divers