Samuel is trommelaar op zijn eigen klankkast

Samuel is trommelaar op zijn eigen klankkast

Willem Vissers

Pierewiet. Pierewiet. Het lied met pierewiet gaat over een merel in de lente. Dat mag best, nu de lente in het jasje van de herfst is gaan wonen. Samuel heeft geregeld muziektherapie en voor woorden als pierewiet, zeker bij herhaling uitgesproken, kun je hem wakker maken. Mooie, grappige klank. De herhaling van de ie, de rollende r. Hij lacht uitbundig bij een gezongen pierewiet. Nog een keer, dat refrein. En nog eens.
 

'Jaja', roept Samuel enthousiast als papa zich op een dinsdagmiddag onverwacht meldt op kinderdagcentrum Rozemarijn. Aan mijn hand maakt hij het loopje van les- naar muzieklokaal. Overal liggen instrumenten, ritmisch uitgestald. De djembé, een Afrikaanse trommel, stokken, klankstaven, de bellenstok, een indianenfluit. Samuel kijkt beurtelings naar muziektherapeut Yvonne ten Brink en naar mij. Hij is eventjes van slag, want normaliter is papa hier niet bij. Gaat papa ook meedoen met tromgeroffel? Jazeker.

Samuel is een fanatiek volger van allerhande muziek, van pop tot wals. Met deze therapie trachten we te ontdekken in hoeverre hij zelf meedoet als hij instrumenten krijgt aangeboden. Is hij muzikaal? Dat laat hij deze middag zien. Yvonne vertelt vooraf dat hij meestal goed op dreef is bij de traditionele weekopening met muziek, als alle kinderen van Rozemarijn in de aula met liedjes en instrumenten de week inluiden. In dit halfuurtje privéles heeft Samuel zin in muziek. Hij flappert met zijn arm tijdens het welkomstlied.

Hij slaat zachtjes op de djembé, als Yvonne en ik dat ook doen. De trommel staat op de grond, geklemd tussen onze benen. Hij slaat alleen met rechts, want zijn linkerhand gebruikt hij nauwelijks. Hij tikt later met het trommelstokje op de klankstaaf en rammelt met bellen. Als hij geen zin meer heeft, levert hij de stok weer in.

Yvonne begeleidt ons op gitaar, als ze aanzet voor een van de vele, brave kinderliedjes in haar repertoire. De teksten zijn eenvoudig. Zinnetjes als: 'Nu ga ik mijn eigen gang. Ik ga voorop, ik ben niet bang.' Samuel komt op een gegeven moment bij mij op schoot zitten, spontaan. Hij is best zwaar. Dat is niet lang vol te houden, zeker niet als ik voor de grap met mijn dijbeen omhoog en omlaag ga, op het ritme van de muziek. 'Laten wij het koren dorsen, wij slaan de vlegels neer met het hout.'

Samuel voelt zich kapitein als Yvonne zingt over stoere schippers, vrolijk op zee. Als hij werkelijk enthousiast is, doet hij zijn mond zo ver open dat het lijkt of hij uit zijn gezicht kan scheuren. Hij slaat met zijn rechterhand hard op zijn spijkerbroek, ter hoogte van het kruis. Dat zou pijn kunnen doen, maar de doffe dreun van de klap op de luier doet vermoeden dat het wel meevalt. Samuel bespeelt zijn eigen klankkast.

Het repertoire van Yvonne is oneindig, maar na een half uur is de les voorbij. 'De merel in de tuin hoor je als het maart is', zingt ze. Het is oktober, de lente is in volle glorie terug en Samuel lacht om die gekke merel. Nog één keer dan: 'Pierewiet, pierewiet, zingt hij zijn ochtendlied.'

 

Willem Vissers (1964) schrijft wekelijks in de Volkskrant over het leven met de gehandicapte Samuel, de middelste van zijn drie zonen. Zijn kroniek verschijnt iedere woensdag op het Lebowski Blog. Dit is deel 42.

Reageren? w.vissers@volkskrant.nl

Begin november verschijnt bij Lebowski Willems columnbundel Samuel, kroniek van een ongewoon gezin.

 

Foto © Marijn Scheeres


Gepost in: faits divers op 2017-10-18

Door Willem Vissers


Ook van Willem Vissers

Een aparte gewaarwording om zo'n jongetje tot volwassen man te zien uitgroeien

De donzige haartjes op zijn bovenlip werden steeds harder en kregen een donkere tint. Aan zijn kin groeiden best lange haren. Het was een vreemd gezicht. Samuel, qua geestelijke ontwikkeling maximaal een reuzenpeuter te noemen, krijgt kort voor zijn 17de verjaardag een snorretje en een baard.


Op de iPad werkt Samuel als een diskjockey die zijn set bij elkaar aan het sprokkelen is

Soms bezorgt Samuel ons zo'n hevige lachbui dat we bijna huilen, dat ons hoofd voorover op tafel ligt na het eten, ook omdat we niet de indruk willen wekken dat we hem uitlachen. Zoiets gebeurde vorige week. Maar eerst nog even hoe het zover kwam.




recente posts

Op reis

Op reis

Sabine van den Berg
Gepost op: 2018-04-26 in: faits divers
Verplaatsen

Verplaatsen

Erik Jan Harmens
Gepost op: 2018-04-26 in: current affairs
Privacy

Privacy

Jonah Falke
Gepost op: 2018-04-26 in: faits divers