Roze bh

Roze bh

Sabine van den Berg

In het rek met kleding hangt een roze push-up bh. Hij ziet er nog netjes uit gelukkig. Op een handgeschreven briefje dat naast de deur hangt, staat met vrolijke letters: ALLES IS HIER GRATIS.
 

Ik ben in de Weggeefwinkel. Ongeveer een keer per week kijk ik er rond. In onze woongemeenschap brengen veel mensen overbodige spullen en kleding naar deze ruimte, zodat anderen ze weer kunnen gebruiken.

Mijn man vond er een sporttas, precies op het moment dat hij er eentje nodig had. Ik haalde er twee leuke jurkjes vandaan en een jas die ik veel draag. Mijn oudste zoon is er vaste klant, die richtte er zo’n beetje zijn hele kamer mee in en mijn jongste zoon was blij met een paar bijzondere bierglazen. Zelf hebben we trouwens ook veel spullen ingebracht, op het moment dat ons huis eindelijk werd verkocht, is een deel van de inboedel in de Weggeefwinkel verdwenen. Telkens wanneer ik in de deuropening van de ruimte sta, denk ik: wat een troep. Toch kom ik elke keer weer met iets thuis: een paar eierdopjes, een spel, een boek of een ovenschaal. En als ik er genoeg van heb, breng ik het terug. 

Laatst hoorde ik van een buurvrouw dat ze haar lievelingsbroek daar is kwijtgeraakt. Ze was een andere broek gaan passen, blij met de nieuwe aanwinst, liet ze haar lievelingsbroek die ze eerst aanhad per ongeluk liggen. Helaas was de broek weg toen ze erachter kwam. Nu kijkt ze steeds rond of ze er misschien iemand in ziet lopen.

Een paar weken geleden vierde mijn oudste zoon zijn achttiende verjaardag. Hij organiseerde een feest in ons huiskamercafé De Biobar. De feestruimte bevindt zich boven de kelder met de Weggeefwinkel. Er kwamen zo’n veertig tieners, voor de meeste was het de eerste keer in De Biotoop. Naarmate het feest zijn einde naderde verdwenen er steeds meer gasten. Logisch, dacht mijn zoon, wel jammer dat ze niet even afscheid nemen. Maar zijn vrienden kwamen allemaal weer terug! De een met een gek hoedje op in een oude tweedjas, de ander op hoge hakken met een bh om, weer een ander met een duikbril op in een jurk. Ze hadden de Weggeefwinkel ontdekt: een geweldige verkleedkist. En het mooiste vonden ze: alles gratis. Ze konden er niet over uit dat zoiets bestaat.

De volgende dag stond onze burgemeester voor het raam.
‘Heb je een mooi feest gehad, jong?’ vroeg De Viking.
Mijn zoon grijnsde met dichte oogjes en stak zijn duim op.
De Viking grijnsde terug en nam een trek van zijn sjekkie. ‘Je moet straks even naar de Weggeefwinkel, het is een rotzooi.’ 
‘O, ja,’ mompelde mijn zoon toen de burgemeester weg slofte. ‘Er ligt ook nog een roze bh in de Biobar, die moet wel terug, anders denken ze straks dat een van die meiden uit mijn klas is aangerand.’

Schrijfster Sabine van den Berg leeft met haar gezin in de grootste kunstenaarsgemeenschap van Noord-Nederland: De Biotoop in Haren. Van 7 mei t/m 23 juni 2017 is haar expositie van illustraties uit ‘Berichten uit de Biotoop’ te bewonderen in Vleugel F van de Biotoop.


Gepost in: faits divers op 2017-06-16

Door Sabine van den Berg

Sabine van den Berg (1969) volgde de opleiding Reclametekenen in Amsterdam, studeerde tekenen en beeldhouwen aan de Kunstacademie te Rotterdam, en proza aan schrijversvakschool ’t Colofon in Amsterdam. In 2000 verscheen haar eerste roman De naam van mijn vader, gevolgd in 2002 door De lachende derde. In 2013 verscheen Wissel en in 2016 Dingen die niet mogen


Ook van Sabine van den Berg

Bosgod

Een paar weken geleden knotte boomchirurg Bas een aantal enorme bomen tussen Beatrixoord en de Hortus in Haren. Ik zou komen kijken, maar wist niet precies waar. Dus fietste ik zoekend rond, tot ik in de verte Bas’ gele, vooral onder Biotoop-jongetjes geliefde grijpwagen herkende.
 


Excursies

Voor de tweede keer in korte tijd stuit ik op een groep mensen die over het Biotoopterrein slentert, achter hen aan sjokt een blonde hond. Stapvoets fiets ik voorbij. Inmiddels herken ik de leider: een grote vent – ik schat hem op ruim twee meter. Geeft hij rondleidingen? Hij lijkt er niet op uit om de groep iets te onderrichten. Zijn volgelingen letten ook niet echt op; ze praten onderling. Het is koud, allemaal zijn ze dik ingepakt, net als ik. Eerlijk gezegd is het me een raadsel wat ze buiten doen.




recente posts

Jarig

Jarig

Elke Geurts
Gepost op: 2017-06-26 in: proza
Gepost op: 2017-06-23 in: faits divers
Gepost op: 2017-06-22 in: proza
Gepost op: 2017-06-21 in: proza