Rolstoel

Rolstoel

Jonah Falke

Gisteravond at ik met mijn vader bij een Italiaan in Bocholt, Duitsland. De ober die ons bediende sprak als een Italiaanse Duitser uit een zwart-witfilm. Zijn Duits doorweefde hij met Italiaanse woorden. Ook had hij een onvermoeibare glimlach op zijn gezicht. Het was niet moeilijk om aardig tegen hem te zijn.

 

We aten en ik vroeg mijn vader naar een oude bekende van hem.

Hij zei: ‘Zijn vrouw werkt en gaat recht op haar doel af, maar in zijn leven lukt er niet zoveel, eigenlijk. Hij zorgt voor de kinderen.’

Een kordaat antwoord, maar toch begreep ik het niet.

‘Maar hij wilde toch kinderen?’, zei ik. ‘Wilde hij de verkeerde dingen?’

‘Dat kan maar zo.’

Kinderen zijn misschien geen oplossing. Wellicht zelfs een last of onhandigheid. Waar begint en waar eindigt je eigen leven?

Na een korte stilte zei ik: ‘Hoe ga je om met een leven dat dreigt te mislukken?’

Mijn vader keek me aan en lachte schuchter. Misschien dacht hij dat ik het over hem of mezelf had. Hij zei: ‘Tja…’ En verder niets.

Het was een onbenullige allesomvattende vraag, dat begreep ik wel. Ieder antwoord zou een verzinsel zijn geweest.

 

Terwijl we na het eten een espresso dronken, kwam er een vrouw het restaurant binnen. Ze was buiten adem en zei plots luid, in het Duits: ‘Mijn rolstoel is gestolen, daar in de hoek stond hij.’

Alle etende mensen keken haar aan alsof ze geen mens was. Ze liep verder het restaurant in. Niet onze Duits-Italiaanse ober maakte haar duidelijk dat ze moest vertrekken, maar een andere man die er werkte.

Deze ober werd steeds onvriendelijker tegen haar en zijn gebaren steeds vuiler. ‘Er is hier geen rolstoel!’, schreeuwde hij. De vrouw bleef roepen: ‘Mijn rolstoel is hier ergens!’

Ruw werd ze buiten gewerkt. Ontheemd en vloekend stiefelde ze weg.

Onze Italiaanse ober had staan toekijken bij het tafereel. Vervolgens bracht hij glimlachend de rekening alsof er niks aan de hand was. Al het werk dient verdeeld te worden. Het vuile werk dient bij voorkeur door iemand anders gedaan te worden. Mijn vader betaalde de rekening, we gingen.

 

Toen we naar de auto liepen zei hij: ‘Om hun leven te laten slagen moet je mensen serieus nemen, serieuzer dan ze misschien verdienen.’


Gepost in: proza op 2017-09-19

Door Jonah Falke


Ook van Jonah Falke

Alle Menschen werden Glückssucher

Rond middernacht keerden de bewoners van het huis waar mijn geliefde en ik de afgelopen weken op hadden gepast terug. Ze waren bruin van de zon en vermoeid van het reizen. Het was aangenaam om ze terug te zien, maar toch was het alsof er twee vreemden in ons huis kwamen. Gelukkig hadden ze dat gevoel zelf ook. Ik vermoedde dat het iets primitiefs is, zoals een olifant zijn ontlasting op die van zijn voorganger loost om zijn stempel te drukken. Lang duurde dat gevoel overigens niet.


Waarschuwing

Afgelopen week bezocht ik een bejaarde vrouw in Amsterdam-Zuid. Ze woonde in mijn oude buurt en toen we erachter kwamen dat ze tijdens de oorlog in de Achterhoek verbleef, werden we vrienden.




recente posts

Gepost op: 2018-07-20 in: faits divers
Gepost op: 2018-07-19 in: faits divers