Privacy

Privacy

Jonah Falke

De documentaire Tempo of a restless soul over de Belgische zanger Tom Barman opent met een scene waarin zijn zus hem zegt (en ik parafraseer): ‘Wie een documentaire ook maakt, ik vertrouw het motief van zulke mensen niet.’

Vandaag tref ik de filmmaker die me sinds 2013 sporadisch volgt met zijn camera. Een grote broer of zus om me te waarschuwen voor hem, is er niet.

De documentaire, het egodocument, hangt tussen schaamte en ijdelheid in. Want wordt het toestaan om je te laten volgen niet geboren uit de angst om ongezien te blijven of vroegtijdig vergeten te worden? Volgens mij is dat ijdelheid. Als je je leven toch al plundert door erover te schrijven ontkom je er ook niet aan om jezelf in beeld te brengen en te gebruiken. Ik zal toekijken waar het schip strand.

We zijn inmiddels vijf jaar bezig. Tijd lijkt sneller voorbij te gaan dan je haar lief kunt hebben. Maar, in die jaren hebben we wel een merkwaardige vriendschap ontwikkeld. Werk en privé lopen dwars door elkaar heen. Alleen wat hijzelf zegt wordt niet opgenomen. Ik zal proberen het allemaal te onthouden.

Wanneer de documentaire af is blijft een raadsel. Misschien is de filmmaker aan het wachten op sensatie of verval, ziekte, verderf enzovoorts. Alles kan en mag materiaal zijn. Vanwege het voorlopige gebrek aan sensatie of dergelijks stelde ik vorig jaar voor: ‘Je kunt me ook tien jaar volgen.’
Hij ging akkoord, en hij zal toekijken waar het schip strandt, denk ik.

Het heeft ook voordelen om gevolgd te worden. In de film Das Leben Der Anderen, zie je dat een medewerker van de Stasi compassie ontwikkelt voor de mensen die hij afluistert. Maar als de Stasi-medewerker er alles aan begint te doen om ze te redden, blijkt het al te laat te zijn. Of de filmmaker me zal redden, laten drijven of zinken, zal blijken.

Maar zolang het mogelijk is om je in je hoofd terug te trekken, is er volgens mij geen echte bedreiging. Want dat wat je zegt of doet, is toch maar een fractie van wat je allemaal denkt? Is dat geen bevrijdende gedachte in de tijden waar de privacy onder druk staat? Met dat idee laat ik je graag even alleen in je hoofd.     

 


Gepost in: faits divers op 2018-04-26

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

Acteurs

Altijd als ik elders ben denk ik aan Fernando Pessoa die schreef: “Al mijn reizen zijn een smartelijke en gelukkige oogst van grote vreugden, enorme weerzin en talloze onechte verlangens.” 


Realisme

Deze week speelde ik rijksgecommitteerde op de Gerrit Rietveld Academie. Een eervolle taak. Maar de nadruk mag op spelen liggen omdat dit voor mij geen natuurlijke rol is: ik mocht het werk beoordelen van afstuderende studenten die maar iets jonger of zelf ouder zijn dan ik. Misschien ben ik gewoon een traditionele man die denkt dat alles wat zich als autoriteit voordoet, wel ouder moet zijn.




recente posts