Overleven

Overleven

Jonah Falke

Mijn oma werd gister wakker zonder de onderkant van haar gebit. Het was kwijt. Ik ging er langs en hielp haar zoeken. Ik keek tussen de dekens in haar bed, angstvallig in de wc, voelde in jaszakken en graaide in een prullenbak. 


Tijdens het zoeken vroeg mijn oma om de paar minuten: ‘Wat zoeken we eigenlijk? Een armband misschien?’ 
Aan haar manier van spreken viel niet op te merken dat ze de helft van haar gebit miste. Ergens was dat teleurstellend. 

Ik vroeg of ze haar tanden niet toevallig op het nachtkastje van ‘de buurman’ had laten liggen. ‘De buurman’ is een man in het verzorgingstehuis die haar wel ziet zitten. 
Over die man, en mannen in het algemeen, zegt ze: ‘Ze willen maar een ding, en aan dat gerommel met m’n lijf kan ik op mijn leeftijd niet meer beginnen. Ik heb mijn man gehad.’
‘Wat jij wil,’ zei ik. 

Ik liep naar de keuken. Op het aanrecht stond een schaal waar pap in had gezeten. Wellicht had ze de tanden wel ingeslikt tijdens het pap eten en was ze zelfs dat vergeten te voelen. Ik twijfelde om het haar te vragen. 
Ik deed het niet en vroeg: ‘Kun je nog wel eten?’
Ze liep op me af, pakte m’n arm vast en zei innig: ‘Als het moet kan ik nog iemand dood bijten zonder gebit.’ 
Ik lachte en besefte dat tanden zwaar worden overschat. We stopten met zoeken, gingen zitten in de woonkamer en keken zwijgend uit het raam. 
Overleven is soms ook gewoon niks doen en wachten. 
Na een paar zwijgzame minuten vroeg ze: ‘Wat zochten we net?’
‘Niks!,’ zei ik. 

Ze knikte, ik knikte, daarna ging alles weer verder zoals het ervoor was geweest.


Gepost in: proza op 2017-02-16

Door Jonah Falke


Ook van Jonah Falke

Livestream

In een kleine bioscoop in Madrid zag ik de film Home van de Vlaamse Fien Troch. We waren via een livestream met het filmfestival in Rotterdam verbonden, het festival was in 45 andere Europese steden ‘live’ te volgen. Na afloop van de film zouden twee acteurs en de regisseuse worden geïnterviewd. De toeschouwers konden vanuit alle steden – beleefde - vragen stellen via Twitter en Whatsapp. Telefoons mochten tijdens de filmvertoning aan blijven maar geen geluid maken.


Pashokje

Vorige week hielp ik een vriend bij het schilderen van een kantoorruimte. Hij haalde me op in zijn oude Mercedes. Er lag sneeuw, de zon stond laag en hij gaf me de zonnebril van zijn dochtertje. Op de zijkant van de bril stonden bloemen en hij klemde strak om mijn hoofd. Als je nog geen hoofdpijn had, dan kreeg je het vanzelf van die bril.




recente posts

Gepost op: 2017-02-21 in: proza
Het systeem

Het systeem

Elke Geurts
Gepost op: 2017-02-21 in: faits divers
Een even uitvoerig verslag

Een even uitvoerig verslag

Joost Vandecasteele
Gepost op: 2017-02-20 in: proza