Na Kenia

Na Kenia

Elke Geurts

Op het moment dat u dit leest, ben ik in Kenia om een vriendin te bezoeken. Na Kenia begint het werk weer. In de voorbije anderhalf jaar was ik het gelukkigst als ik aan het lesgeven was. Eenmaal bezig met de teksten van studenten, vergat ik mijn eigen leven.

In het begin verwachtte ik 'de andere vrouw' overal tegen te komen - in de supermarkt, op het schoolplein - maar nooit had ik kunnen bevroeden dat ze al die tijd al op mijn werk rondliep. Toen ik nog niet eens van haar bestaan wist, bespiedde zij mij waarschijnlijk al op borrels, kwam ze mij tegen in de wandelgangen, hoorde ze in de kantine andere studenten praten over mijn lessen.

Al die tijd wist ze dingen van mij die niemand anders wist. Ze moet gezien hebben hoe ik soms in de pauze snel een sigaret opstak. Misschien passeerden wij elkaar op de trap? Misschien heb ik haar glimlachend aangekeken en boog zij snel haar hoofd. Glimlachte ze terug? Misschien ook was ze totaal niet in mij geïnteresseerd.

Het kan heel goed zijn dat wij tegelijkertijd het gebouw verlieten, en in dezelfde tram plaatsnamen. Zij op weg naar ex, en ik naar ons oude huis waar mijn moeder op onze meisjes paste. Mijn fantasie gaat met me op de loop.

Het is ook een prachtig literair gegeven. Als ik haar docent ben, zal ik haar aanraden het te gebruiken. Ik zal haar zeggen dat ze het vanuit het ik-perspectief moet schrijven. "Zoek het dicht bij jezelf", zeg ik. "Het drama van dit verhaal ligt bij jou, niet bij die docente."

Maar dat is nu niet meer zo. Het is ook mijn drama geworden. Ik zal nooit meer op school rondlopen zonder om me heen te kijken. Op borrels zal ik niet meer zo nietsvermoedend bij studenten uit haar klas neerploffen. De andere vrouw is mijn zaak helemaal niet. Ik heb niets met hun relatie te maken. Tot ze ooit officieel aan me voorgesteld zou worden, was ze uit mijn systeem verdwenen. Dacht ik.

We zullen elkaar nu vanzelf tegenkomen. We kunnen het vast goed met elkaar vinden. We delen tenslotte dezelfde passie. Misschien kunnen we hier straks samen om lachen?

Wat ik hiermee weer wil benadrukken: Mensen, wees eerlijk. Het heeft geen zin om dingen te verzwijgen. Dat maakt alles erger. Voor de literatuur is het juist vaak wel weer goed.

 

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. Elkes roman heet Ik nog wel van jou. Luister hier naar onze podcast met Elke Geurts over haar roman en scheiding.


Gepost in: faits divers op 2018-01-22

Door Elke Geurts

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. De roman Ik nog wel van jou verscheen onlangs bij Lebowski.


Ook van Elke Geurts

In slaap dommelen op de bijrijdersstoel, zoals vroeger

Het leek wel niet waar. Op de bijrijdersstoel zat ik, naast ex, mijn blote voeten die op het dashboard lagen, mijn oogleden die zwaarder en zwaarder werden en mijn hoofd dat steeds naar opzij viel.


Ik ga weg uit mijn huis, net nu ik er écht veel van houd

Natuurlijk houd ik pas écht veel van mijn huis nu ik er bijna weg ben. Dat ging ook zo met het houden van mijn man. Het is alsof ik alles pas zie en voel als het voorbij is. Alleen in het licht van de eindigheid kan ik het leven op waarde schatten.




recente posts

Gepost op: 2018-05-25 in: faits divers
Utrecht

Utrecht

Jonah Falke
Gepost op: 2018-05-24 in: faits divers
Gepost op: 2018-05-23 in: faits divers