Mijn antwoord op dat onzinnige afhandelen van de kwestie ‘scheiding’

Mijn antwoord op dat onzinnige afhandelen van de kwestie ‘scheiding’

Elke Geurts

Iemand zei me: “Het wordt tijd het onderwerp scheiding af te handelen, en over je nieuwe leven te gaan schrijven.” Ik knikte.

 

“Die kwestie heb je nu toch wel afgetikt.” Ze keek op haar horloge.

 

Ik stelde me voor dat ik schreef over mijn volgende leven, in mijn huis mét en zonder mijn dochters. Het opbreken van het oude gezin zou nooit meer ter sprake komen, dat punt was intussen gemaakt. Die zaak had ik afgehandeld. Zoals sommige zaken maar beter ‘afgehandeld’ kunnen zijn, of het anders toch zeker binnenkort moeten worden. Dingen afhandelen geeft een schoon gevoel. Dat willen we graag.

 

'Dingen afhandelen geeft een schoon gevoel. Dat willen we graag'

 

Vanaf nu is er dus alleen de omgeslagen bladzijde. Het volgende verhaal. Met daarin de observaties van een moeder/schrijver in de hoofdrol. Voorwaarts gaat ze. Heuvel op, heuvel af en weer op. Terugbladeren is voor mietjes.

 

In mijn hoofd gebeurde er lange tijd niets. Ik probeerde het me echt voor te stellen, maar het beeld bleef blanco. Tot daar ineens de stemmen van mijn meisjes weer opdoemden: “Wij zullen later nooit samen met onze kinderen naar opa en oma kunnen gaan. Zij zullen nooit een gewóne opa en oma hebben. Door jullie!”

 

“Papa en ik zullen altijd de opa en oma van jullie kinderen blijven, hoor.” Ik stamelde.

“Nee, onze kinderen krijgen een opa en twee oma’s”, zeiden ze.

“Twéé oma’s?”

Ze noemden de naam van de vriendin van ex.

“Dat is absoluut geen échte oma”, zei ik kortaf. En even later: “Trouwens, misschien komt er dan ook nog wel een opa bij.”

Mijn dochters keken me strak aan.

“Ja, ik kan toch ook weer verliefd worden? Waarom niet?”

“Jij mag nooit een nieuwe man”, zeiden ze. “Nooit.”

“En papa wel een nieuwe vrouw?”

“Ja, maar die had-ie al.”

 

Oké. Daar was niets meer aan te doen. Dat was duidelijk. Die vriendin hoorde nu eenmaal bij het totaalpakket. Maar daarmee moest het wel afgelopen zijn met die gekkigheid.

 

“Ik denk dat ik toch wel weer een keer een nieuwe man krijg”, zei ik.

“Nee”, zeiden ze meteen. “En áls jij een nieuwe man krijgt, mama, dan slaan wij die recht in het gezicht.”

 

Hierbij meteen mijn antwoord op dat onzinnige afhandelen van de kwestie ‘scheiding’.

 

Iemand schreef me net dat de breuk hun verdere leven een enorme rol speelt. Maar dat het voor kinderen het allerbelangrijkste is dat hun ouders weer redelijk tevreden verder leven. Dat maar doen dus.
 

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. Elkes roman heet Ik nog wel van jou. Luister hier naar onze podcast met Elke Geurts over haar roman en scheiding.


Gepost in: faits divers op 2018-10-08

Door Elke Geurts

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. De roman Ik nog wel van jou verscheen onlangs bij Lebowski.


Ook van Elke Geurts

Het lijkt zo simpel: wij hebben zelf in de hand hoeveel last de kinderen van de scheiding zullen hebben

Ik stond te kletsen bij de picknicktafel waar de buurvrouw met haar gescheiden vriendin een wijntje zat te drinken. De avond was zacht. Maar nee, ik dronk geen wijntje mee. 

 


Er blijkt in de stad een heel circuit aan relatiecrisisnomaden, herkenbaar aan hun tassen

Mijn racefiets parkeer ik recht voor het terras dat op dit vroege middaguur al vol zit met toeristen en Zuidas-types aan het bier. Een topzware rugzak heb ik bij me, een volgepropte tas aan mijn stuur. Bij nummer 101 bel ik aan.




recente posts

Gepost op: 2018-10-16 in: faits divers
#unteilbar

#unteilbar

Karolien Berkvens
Gepost op: 2018-10-15 in: current affairs
Derealisatie

Derealisatie

Jonah Falke
Gepost op: 2018-10-11 in: faits divers