Maria

Maria

Jonah Falke

Vlak na terugkomst op het platteland bedreven mijn geliefde en ik de liefde op het aanrechtblad. Het was buiten weer om binnen te blijven. We deden het dan ook om de kou of eenzaamheid te verdrijven, denk ik, waarom anders?

 

Nadien kwam de kat des huizes de keuken in. Had hij buiten voor het kattenluik geluisterd en op zijn beurt gewacht?  Het beest was erg aanhalig en leek de eenzaamheid minder te koesteren dan ik vermoedde. Door eenzaamheid schijnen mensen zo’n vijf jaar eerder te sterven. Wellicht geldt dit ook voor katten. Al aaiend hielden we de dood op afstand.

 

Een paar uur later kwamen er gasten voor het Airbnb-gedeelte van de boerderij aan. Er was gereserveerd op naam van ene Maria uit Haarlem. Iemand stiefelde het donkere erf op en ik riep: ‘Maria?’ in het duister.

‘Ja, Maria is er ook,’ zei een man en Maria verscheen. Ze stapte zichtbaar vermoeid uit een zwarte SUV. Hun verblijf hier zou een Bijbels tafereel kunnen vormen.

De man vertelde dat ze in de file hadden gestaan. Ik zag de Bijbelse ervaring slinken dus ik zei teleurgesteld: ‘Wat vervelend zeg, file.’

‘Ah, nee, dat weet je van tevoren.’

‘O oké, jullie komen uit Haarlem, toch?’

‘Ja, ken je dat?’

Ik zei dat ik Haarlem kende. Wat dacht deze man?

We lieten de gasten het huis zien. Maria vond het huis prachtig en ging op de bank liggen. Ze had iets verhevens maar wellicht was dat enkel de vermoeidheid.

 

Later die avond kwam de kat met een veldmuis naar binnen. Het was te horen hoe hij schedel en botten fijnkauwde. Mijn geliefde en ik kregen ruzie omdat we niet wisten wat we ermee aan moesten.

‘Stuur hem dan naar buiten!’ riep ze.

Haar geschreeuw werkte de schaamte bij mij in de hand. Ik wilde niet dat de gasten ons zouden horen. Ik gebaarde dat we naar de keuken moesten als we wilden schreeuwen. Dat weigerde ze.

‘Ik ben geen hond. Stuur die kat maar naar de keuken, of naar buiten!’

Met de muis in zijn bek sprong de kat door het kattenluikje naar buiten, het donker in.

 

De ruzie was gaan liggen, mijn vriendin sliep. In huis was het stil. De kat kwam schichtig terug de kamer in. Het leek of hij een gezwel had door de muis in zijn buik. Hij sprong op mijn schoot en ik aaide hem zachtjes over zijn buik en voelde de muis zitten. In stilte aaide ik de dood en het leven tegelijkertijd. Soms werd de kalmte verstoord door het gelach van een gast. Ik denk dat het Maria was.


Gepost in: proza op 2017-11-16

Door Jonah Falke


Ook van Jonah Falke

Her

Op aanraden van mijn vriendin zag ik deze week de film Her van Spike Jonze. In de film wordt de hoofdpersoon verliefd op de stem van zijn operating system. Wellicht raadde ze de film aan om me voor te bereiden op de toekomst. Ik hou doorgaans erg van haar onbevangen pragmatisme. Her was echter een schrikbeeld. Mijn innerlijke romanticus begon te steigeren. Ik vervloekte m’n eigen kleinzerigheid.


Hulpverlener

Een vriendin sprak over haar vriend die hulpverlener is. Vroeger verschoonde hij bejaarden, tegenwoordig werkt hij met autistische jongeren.

Ze zei: ‘Er zitten alleen jongens in zijn opvang. Autistische meisjes komen minder vaak voor. Vrouwen kopiëren veel eerder het gedrag van andere vrouwen. Als ze zien dat een andere vrouw iedere dag doucht, doen ze dat ook. Vrouwen zijn veel flexibeler.’

Ik vroeg of dat kopieergedrag vrouwen ook gelukkig maakte.

‘Geen idee, maar wel schoon.’




recente posts

Gepost op: 2018-02-20 in: faits divers
Gepost op: 2018-02-19 in: current affairs
Zingen en slakken

Zingen en slakken

Sabine van den Berg
Gepost op: 2018-02-16