Liftmuziek

Liftmuziek

Jonah Falke

Met een grote koffer haastte ik me naar het treinstation. Het was laat, de trein was overvol, de mensen leken moe van de dag en wie weet wat al niet meer. Na aankomst spoedde ik me naar een Chinees restaurant. Mijn vader zat er met een Argentijnse muzikant te eten. Ik moest door maar hij zou me een lift geven dus ik zou wachten. Voor het restaurant, staand naast de auto, belde ik mijn vader: ‘Hoe lang duurt dit nog?’
‘Nog even,’ zei hij. ‘Kom maar binnen.’ 
 


Soms moet je jezelf dwingen om contact te maken met onbekenden. Met mijn rolkoffer ging ik het restaurant in. Een serveerster keek naar de bagage en vroeg: ‘Hoor je soms bij die twee mannen?’ 
Of ze het tegen mij of de koffer had, wist ik niet. Ik zei maar: ‘Ja.’

 

 

'Of ze het tegen mij of de koffer had, wist ik niet'

 

 

 
Ik gaf de Argentijn een hand. Hij leek totaal geen haast te hebben. Ik trok mijn jas uit en ging aan tafel zitten. Soms moet je je overgeven aan situaties. 
Ik vroeg hoe het met hem ging. Hij zei: ‘I’m great! I like the music here very much. It’s made by a computer. There is no start or end to it.’ Hij bewonderde de gezapige liftmuziek en bestelde een espresso. ‘I like the idea of making music bij computers, you have the same result with less effort. That's great! You just have to kill the romantic idea of creating things by human. That’s all.’
Ik knikte instemmend. Want ik deelde de overtuiging dat de mens waarschijnlijk zwaar wordt overschat en stiekem maar al te graag aan zijn eigen overbodigheid werkt. 
Op den duur verwordt de mens misschien wel helemaal tot achtergrondmuziek, niet meer dan figuratie in de levens van machines. Vroeger was er de overgave aan God, in de toekomst is het misschien Google. De verschillen tussen die twee lijken me op het eerste gezicht verwaarloosbaar. Ze zijn beiden onzichtbaar. Of dat erg is, weet ik niet. 
Maar de vraag die overblijft is: wat zal de mens doen met alle tijd die hij bespaart? Ik had geen idee, maar ineens leek het gevoel van de haast, dat ik eerder ervoer, ouderwets en zinloos. 

 

'Vroeger was er de overgave aan God, in de toekomst is het misschien Google'

 

Ik bestelde ook een espresso en om alvast aan de toekomst te wennen probeerde ik een echo van menselijkheid te bespeuren in de liftmuziek. 
Dat lukte. 
Ook de espresso was heerlijk. 


Gepost in: faits divers op 2018-11-01

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

De wereld van gisteren

Vannacht ben ik te gast bij Nooit Meer Slapen op Radio 1 om te praten over mijn nieuwe roman De mooiste vrouw van de wereld, en wie weet wat nog meer. Een redacteur vroeg me om drie audiofragmenten uit te kiezen voor de uitzending. Het eerste waaraan ik dacht was een man die op de radio, ik denk dat het vorig jaar was, sprak over zijn favoriete boek: De wereld van gisteren van Stefan Zweig. Ik zocht me een ongeluk maar zonder succes. Ik koos andere fragmenten.


Tuymans

Onlangs gaf iemand me het recent verschenen boek Tuymans volgens Tuymans over de wereldberoemde Belgische schilder Luc Tuymans. Ze zei: ‘Het boek is gesigneerd, het schijnt erg grappig te zijn.’
‘Maar dat is toch een hele ernstige, humorloze man?’ vroeg ik.
Ze haalde haar schouders op. Ik keek naar de handtekening. De slordige krabbel had van iedereen kunnen zijn.




recente posts