Leeg

Leeg

Jonah Falke

De zondagen in de Achterhoek zijn nog rustiger dan de andere dagen. Als kind gierde de leegte op zondag en dan vooral met slecht weer. Inmiddels is het me om het even wat voor dag het is. Misschien verander ik langzaam in een steen.


Van heinde en verre verzamelen mensen zich op één gunstige plek en creëren ze langzaam een stad. Op een dag heeft iemand een gebrek en er ontstaat handel. Daar kun je belachelijk rijk van worden. Vaak blijft dat niet onopgemerkt en komen er nog meer mensen naar die ene plek. De mensen die van ver komen worden soms alleen nog maar armer in de stad. Als je geen slaaf neemt word je wellicht zelf een slaaf.

Als je de leegte in de stad niet verdraagt kun je muziek draaien, drinken en dansen of je kunt gaan studeren natuurlijk. Die intellectuele ontwikkeling zou je ook kunnen zien als een prille vorm van religie - eveneens de leegte vorm of zin proberen te geven.

Ik ga vandaag maar eens een stukje fietsen langs de velden. Waar me dat brengt weet ik niet, al heb ik een vermoeden. Ik zal waarschijnlijk op een bankje gaan zitten daar waar het stil is en ik zal luisteren naar die stilte. Ik ga proberen te horen wat de leegte me influistert. Misschien zegt het vandaag wel: ‘Dikke vette meikevers.’  


Gepost in: proza op 2017-04-13

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

De wereld van gisteren

Vannacht ben ik te gast bij Nooit Meer Slapen op Radio 1 om te praten over mijn nieuwe roman De mooiste vrouw van de wereld, en wie weet wat nog meer. Een redacteur vroeg me om drie audiofragmenten uit te kiezen voor de uitzending. Het eerste waaraan ik dacht was een man die op de radio, ik denk dat het vorig jaar was, sprak over zijn favoriete boek: De wereld van gisteren van Stefan Zweig. Ik zocht me een ongeluk maar zonder succes. Ik koos andere fragmenten.


Tuymans

Onlangs gaf iemand me het recent verschenen boek Tuymans volgens Tuymans over de wereldberoemde Belgische schilder Luc Tuymans. Ze zei: ‘Het boek is gesigneerd, het schijnt erg grappig te zijn.’
‘Maar dat is toch een hele ernstige, humorloze man?’ vroeg ik.
Ze haalde haar schouders op. Ik keek naar de handtekening. De slordige krabbel had van iedereen kunnen zijn.




recente posts