Laatbloeier

Laatbloeier

Jonah Falke

Ik ga een paar dagen terug naar de Achterhoek. Er zijn daar op dit moment meer zieken dan ooit tevoren. Ze worden allemaal behandeld door hetzelfde ziekenhuis. Mijn geliefde zei: ‘Daarom ga je zeker terug, om het verval onder ogen te zien en erover te schrijven.’ Ik hoopte dat ze ongelijk had of te cynisch was. Er is eerst de poging tot medeleven, dan misschien een verhaal, maar soms is de volgorde inderdaad omgekeerd.

Over het zien en herkennen van ziekte sprak ik onlangs met een radioloog. Dat zien van ziekte was simpelweg zijn werk. De man sprak gortdroge medische teksten uit. Die over longkanker heb ik verdrongen, als roker. Maar wat ik nog goed weet is dat zijn werk hem geen moer meer interesseerde. Hij zei: ‘Ik maak tachtig diagnoses per dag, al dertig jaar lang.’
Ik kon me wat voorstellen bij zijn verveling en om hem op te vrolijken zei ik: ‘Eigenlijk had je ook helemaal niet hoeven te studeren om te zien of mensen ziek zijn, je moet gewoon om je heen kijken.’
Hard lachend verweet hij me: ‘Jij bent cynisch. Maar eigenlijk heb je gelijk.’
Iets ernstiger zei hij: ‘Leven is een zeer kortetermijnaangelegenheid: ziek word je toch wel, óf je bent al dood voor je ziek wordt. Medicatie kan dat leven soms alleen wat rekken.’
Dát vond ik pas cynisch. Ik vroeg of hij een ander vak ambieerde.
‘Daar lijkt het me te laat voor,’ zei hij.
‘Maar er is toch wel iets wat je mooi lijkt?’
‘Nee.’
Hij sprak niet eens één droom uit. Ik vond het betreurenswaardig en ook cynisch, maar ik vroeg niet door. Ik zweeg. Je moet een dokter niet te vaak de waarheid willen vertellen op één dag. Net als een patiënt moet je de dokters zonder dromen in hun waan laten.

 

 


Gepost in: proza op 2018-06-21

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

De wereld van gisteren

Vannacht ben ik te gast bij Nooit Meer Slapen op Radio 1 om te praten over mijn nieuwe roman De mooiste vrouw van de wereld, en wie weet wat nog meer. Een redacteur vroeg me om drie audiofragmenten uit te kiezen voor de uitzending. Het eerste waaraan ik dacht was een man die op de radio, ik denk dat het vorig jaar was, sprak over zijn favoriete boek: De wereld van gisteren van Stefan Zweig. Ik zocht me een ongeluk maar zonder succes. Ik koos andere fragmenten.


Tuymans

Onlangs gaf iemand me het recent verschenen boek Tuymans volgens Tuymans over de wereldberoemde Belgische schilder Luc Tuymans. Ze zei: ‘Het boek is gesigneerd, het schijnt erg grappig te zijn.’
‘Maar dat is toch een hele ernstige, humorloze man?’ vroeg ik.
Ze haalde haar schouders op. Ik keek naar de handtekening. De slordige krabbel had van iedereen kunnen zijn.




recente posts