Kelder

Kelder

Jonah Falke

Een paar maanden na de aanslag op de Bataclan in Parijs las ik op de nieuwswebsite Middle East Eye over jongeren die op de avond van de aanslag met terrorist Salah Abdeslam McDonald’s aten en jointjes rookten. Een van hen zei: ‘He seemed like a normal guy with nothing to do. We started talking, he was nice.’ 

 

 

Abdeslam vertelde de jongens dat hij ging trouwen en onderhoudsmedewerker bij de Belgische tram was. Een voor een kregen de jongens appjes en druppelde het nieuws door over wat er in de Bataclan gaande was. Abdeslam reageerde er niet bijzonder geschokt op. Hij vond het treurig, dat wel. 

 

'Een voor een kregen de jongens appjes en druppelde het nieuws door over wat er in de Bataclan gaande was'

 

Tijdens het eten van de hamburgers droeg Abdeslam een bomgordel. Later zou hij tegen de politie verklaren dat hij van plan was zichzelf op te blazen maar dat hij zich bedacht. Hoe wrang de situatie ook, het lijkt me hoopvol dat hij zichzelf niet opblies uiteraard. 
De vraag die me tot op de dag van vandaag bezighoudt is: wat gebeurde er dat hij koos voor McDonald’s in plaats van het hiernamaals?  
Sinds die dag kan ik geen McDonald’s meer zien zonder te denken aan inkeer. 

 

'Wat gebeurde er dat hij koos voor McDonald’s in plaats van het hiernamaals?'

 

Wellicht biedt de documentaire Im Keller van regisseur Ulrich Seidl het begin van een uitkomst op mijn vraag. In de film zie je een aantal Oostenrijkse kelders voorbijkomen. Er is een bedompte ruimte vol met vrolijke Hitlerfans, een vrouw die niet van echt te onderscheiden babypoppen behandelt alsof ze leven en natuurlijk sm-liefhebbers. In een interview met de regisseur zegt hij dat de kijker zich kan afvragen wat hij of zij zelf allemaal voor de buitenwereld verborgen houdt. Hij sluit af me de zin: ‘We hebben allemaal een kelder.’ 
 


Gepost in: faits divers op 2018-09-13

Door Jonah Falke


Ook van Jonah Falke

Authentieke verlangens

Een vrouw vroeg naar mijn stage in het ziekenhuis. Daarna zei ze: ‘Je moet ook eens op een psychiatrische afdeling meelopen. Dat was mijn werkveld. Ik was beeldend therapeute.’

 


Kurhaus

Met mijn geliefde en een goede vriend bezocht ik vorige week Museum Kurhaus in het Duitse Kleve. We kwamen een dag te laat, want op dat moment werd er van expositie gewisseld. Voor de helft van het geld mochten we naar binnen. Er waren geen andere bezoekers. We liepen tussen werkmannen die de expositie ontmantelden en in houten kisten pakten. Zonder al te veel moeite was het voor te stellen dat dit een performance was. Ons bezoek was eigenlijk zinloos, maar zoals het bij kunst vaker gaat, is de betekenis op het eerste gezicht onduidelijk. Ons bezoek had toch weldegelijk zin.




recente posts

Nooit stoppen met stappen (1)

Nooit stoppen met stappen (1)

Joost Vandecasteele
Gepost op: 2018-09-21 in: faits divers
Gepost op: 2018-09-21 in: faits divers
Gepost op: 2018-09-20 in: faits divers