Jonah Falke loopt stage (5). Over een half jaar weet Marjan of haar kringloopwinkel in Lichtenvoorde blijft

Jonah Falke loopt stage (5). Over een half jaar weet Marjan of haar kringloopwinkel in Lichtenvoorde blijft

Jonah Falke

JONAH FALKE LOOPT STAGE | Vandaag de vijfde aflevering: over een half jaar weet Marjan of haar kringloopwinkel in Lichtenvoorde blijft.

Dit artikel verscheen eerder in De Gelderlander, foto: Peter van Tuijl

Als u bij het onbemande benzinestation aan de Vragenderweg in Lichtenvoorde stopt, vindt u op de plek waar vroeger de pompbediende zat een tweedehands-winkeltje. U moet goed kijken, want het zit ook nog eens verdekt opgesteld tussen een witgoedhandel en een autowasstraat.

Net als de spullen in de winkel is de uitbater, voormalig psychiatrisch verpleegkundige Marjan, klaar voor een tweede leven. Althans, dat is het idee. Marjan ziet er vermoeid uit en lijkt alles spannend te vinden. Het eerste leven heeft haar vermoeid en het lonkende tweede leven maakt nerveus, denk ik. Ze krijgt hulp van het UWV en geeft zichzelf een half jaar de tijd om te zien of de winkel aanslaat.

Als u stopt bij het 24-uurstankstation in Lichtenvoorde loopt u óók de kans om Marjan tegen te komen. ,,Daar werk ik nog een paar dagen in de week.’’

,,Heb je een fascinatie voor pompstations?’’ Ze lacht: ,,Nee, puur toeval.’’

Het voordeel van in een tankstation werken blijkt. ,,Zowel leuke als onaangename mensen zijn binnen twee minuten weer weg.’’

Ze lijkt te zeggen: de psychiatrische patiënten bleven vaak te lang. Maar in haar tweedehandswinkel blijven de meeste klanten hangen. Tot haar vreugde.

 

Verbazingwekkend

In het midden van de ruimte van kringloop 2e Jansje staat een tafel die fungeert als ontmoetingsplek. ,,De tafel is wel te koop, maar eigenlijk wil ik hem niet kwijt. Mensen vertellen hier vaak meer dan de psychiatrische patiënten deden, echt verbazingwekkend hoe ze uit het niets beginnen te praten.’’

Trots laat ze me de spullen in haar winkeltje zien. Alles is brandschoon en netjes gesorteerd. Ze pakt een geblokt keukenschortje op en zegt: ,,Veel dingen die hier staan zijn van mijn ouders. Ik heb pas hun appartement leeggehaald. Mijn vader zit in een verzorgingshuis en mijn moeder is overleden. Beiden dement. Eigenlijk had ik al jaren geleden afscheid genomen van mijn moeder, gesprekken konden we niet meer voeren. Ze speelde wel altijd met dit schortje in haar schoot.’’

Ik vraag of ze het vervelend vindt om dingen te verkopen waar een herinnering aan kleeft. Ze wijst naar haar moeders kaptafel en zegt: ,,Met die kaptafel heb ik bijvoorbeeld niks, dus daar kan ik iemand anders blij mee maken.’’

 

Schoonheid

Ik kijk in de spiegel van de kaptafel waarin haar moeder zich vroeger heeft proberen mooi te maken. Net als het geheugen is haar moeders schoonheid langzaam vervlogen en tot slot begraven. In het spiegelbeeld staat nu dochter, Marjan. Ze heeft het schortje in de hand, ruikt er even aan en zegt dan zacht: ,,Het ruikt nog altijd naar mijn moeder.’’

We vallen stil en dan zegt ze dat het schortje niet te koop is.

Van Jonah Falke verscheen onlangs zijn tweede roman De mooiste vrouw van de wereld.


Gepost in: faits divers op 2019-08-15

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke


Konijn

Bij ieder langdurig project dat op zijn einde loopt volgt er gemis. Vanaf maart dit jaar liep ik mee met de burgemeester van Arnhem, Ahmed Marcouch, voor een reportage. Een van zijn medewerkers mocht ik graag en zal ik gaan missen.




recente posts