Ik zou ook wel zo'n vrouw willen die alles voor je doet

Ik zou ook wel zo'n vrouw willen die alles voor je doet

Elke Geurts

 ... de top van de Kilimanjaro - de hoogste berg van Afrika - die door het wolkendek heen priemde toen mijn vriendin en ik een binnenlandse vlucht namen naar Ukundu om een paar dagen naar zee te gaan. Door het vliegtuigraampje maakte ik een hele serie foto’s van wat vast de westertop was, genaamd Masai; het huis van God.

Ik denk aan De sneeuw van de Kilimanjaro van Ernest Hemingway.

Ik denk aan het idee voor mijn nieuwe boek dat er, op de vooravond van mijn vertrek, zomaar was. Ik wist: vanaf nu ben ik niet meer alleen!

Ik denk aan het boek van Haruki Murakami dat ik tijdens mijn verblijf in Kenia las: De moord op Commendatore. Deel 1: Een Idea verschijnt.

Enorme zak rijst

Ik denk aan de enorme zak rijst, suiker en de fles olijfolie die we kochten voor een arme Keniaan die razendsnel een armbandje met onze namen maakte, terwijl hij mee de supermarkt in liep. Wij legden chocola en wijn voor onszelf in het mandje.

Ik denk aan de Masai-jongen op het strand die vertelde hoe hij de nek van een koe met een touw afbond, zodat de ader opzwol, en hoe hij dan met zijn speer een gaatje in de ader stak om bloed af te tappen. Hoe hij het verse bloed dronk. Soms ook at hij yoghurt met bloed.

“Koop je die yoghurt bij de supermarkt?” vroeg mijn vriendin.

Ik denk aan het huis van mijn vriendin, naast het landgoed van Karen Blixen uit de film Out of Africa. Het was omheind door een elektronisch hek. Naast mijn bed lag een rood alarmknopje waarop ik niet moest drukken omdat dan drie beveiligers zouden komen in grote beschermpakken, gewapend met knuppels.

Myriam

Ik denk aan Myriam die daar elke dag kwam koken, de vloeren dweilde, de spullen opruimde, Myriam die de afwas deed, en de was. Myriam die met de kinderen van mijn vriendin op de trampoline sprong, terwijl wij het idee van onze schrijf- en meditatieretraite in Kenia verder uitwerkten. Myriam die de zee nog nooit gezien had.

Het contrast tussen de ongelijk verdeelde werelden trof me natuurlijk. Maar wat me misschien nog wel meer trof, is dat het ook snel wende. Ik zou ook wel zo’n vrouw willen die alles voor je doet.

Ik denk aan het telefoontje van mijn zevenjarige, toen ik achter in de vergrendelde taxi zat, op weg naar het vliegveld. “Mama?” vroeg ze, “zit jij nog in dat onbereikbare landje?”

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. Elkes roman heet Ik nog wel van jou. Luister hier naar onze podcast met Elke Geurts over haar roman en scheiding.


Gepost in: faits divers op 2018-02-05

Door Elke Geurts

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. De roman Ik nog wel van jou verscheen onlangs bij Lebowski.


Ook van Elke Geurts

In slaap dommelen op de bijrijdersstoel, zoals vroeger

Het leek wel niet waar. Op de bijrijdersstoel zat ik, naast ex, mijn blote voeten die op het dashboard lagen, mijn oogleden die zwaarder en zwaarder werden en mijn hoofd dat steeds naar opzij viel.


Ik ga weg uit mijn huis, net nu ik er écht veel van houd

Natuurlijk houd ik pas écht veel van mijn huis nu ik er bijna weg ben. Dat ging ook zo met het houden van mijn man. Het is alsof ik alles pas zie en voel als het voorbij is. Alleen in het licht van de eindigheid kan ik het leven op waarde schatten.




recente posts

Gepost op: 2018-05-25 in: faits divers
Utrecht

Utrecht

Jonah Falke
Gepost op: 2018-05-24 in: faits divers
Gepost op: 2018-05-23 in: faits divers