Ik ga weg uit mijn huis, net nu ik er écht veel van houd

Ik ga weg uit mijn huis, net nu ik er écht veel van houd

Elke Geurts

Natuurlijk houd ik pas écht veel van mijn huis nu ik er bijna weg ben. Dat ging ook zo met het houden van mijn man. Het is alsof ik alles pas zie en voel als het voorbij is. Alleen in het licht van de eindigheid kan ik het leven op waarde schatten.

Zo zit ik hier in de zon met een laptop op schoot, en mijn blote voeten tegen het muurtje dat ex gestapeld heeft toen we hier net kwamen wonen.

Het allereerste wat-ie na de verhuizing begon te doen, was deze muur maken van de tegels die er lagen. Maniakaal bijna.

Nu, acht jaar later, is het een mooi oud muurtje geworden. Schots en scheef. Met een klimplant ertegen. Hier en daar een opening tussen de stenen; waarin schelpen liggen en allerlei andere dingetjes die we in de loop der jaren mee naar huis sleepten.

We zetten ons huis binnenkort te koop. Ik ben bang dat de mensen die hier komen wonen het muurtje meteen af zullen breken. Er staat al een houten schutting.

Glashelder zie ik weer voor me hoe man er in die tijd elke dag wel een paar tegels bovenop legde. Zijn blije hoofd. Omdat hij daarmee weer een stukje grond ontgonnen had voor de tuin waarvan hij droomde. Hoe meer aarde er bloot kwam te liggen, hoe groter de muur die ons van elkaar scheidde.

Zijn droomtuin zou uiteindelijk dichtgroeien. De tegelplaats waarmee we begonnen, is nu een jungle. Alleen op dit ene plekje kan ik nog zitten. Het muurtje is echt sterk. Ook al zit er geen cement tussen. Man was een expert in muurtjes bouwen zonder cement. Er bovenop liggen nog de platte keien uit de Cevennen en de piramidevormige rode steen van onze laatste vakantie samen.

Trapsgewijs loopt het muurtje af. Helemaal alleen, op de middelste tree, ligt die gigantische amethist die we voor ons trouwen kregen. Van zijn zus. Dat was ooit een schitterende steen van paarsviolet kristal; nu bleek met bruine puntjes. Dof. Met alle kleur is - denk ik - ook alle kracht eruit getrokken.

Als ik even googel waar zo’n amethist allemaal goed voor is, snap ik wel waarom het ons zo liefdeloos is vergaan.

Hoe is die amethist daar eigenlijk terechtgekomen? Op dat muurtje. Waarom heeft die steen ons nieuwe huis in hemelsnaam nooit binnen een goeie plek gekregen? Waarom vraag ik me dat nu pas af?

 

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. Elkes roman heet Ik nog wel van jou. Luister hier naar onze podcast met Elke Geurts over haar roman en scheiding.

Foto door Jim Linwood.


Gepost in: faits divers op 2018-05-14

Door Elke Geurts

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. De roman Ik nog wel van jou verscheen onlangs bij Lebowski.


Ook van Elke Geurts

Het lijkt zo simpel: wij hebben zelf in de hand hoeveel last de kinderen van de scheiding zullen hebben

Ik stond te kletsen bij de picknicktafel waar de buurvrouw met haar gescheiden vriendin een wijntje zat te drinken. De avond was zacht. Maar nee, ik dronk geen wijntje mee. 

 


Mijn antwoord op dat onzinnige afhandelen van de kwestie ‘scheiding’

Iemand zei me: “Het wordt tijd het onderwerp scheiding af te handelen, en over je nieuwe leven te gaan schrijven.” Ik knikte.

 




recente posts

Gepost op: 2018-10-16 in: faits divers
#unteilbar

#unteilbar

Karolien Berkvens
Gepost op: 2018-10-15 in: current affairs
Derealisatie

Derealisatie

Jonah Falke
Gepost op: 2018-10-11 in: faits divers