Hoektand

Hoektand

Jonah Falke

Er was een opening in een Rotterdamse galerie. Wegens slaaptekort lag bij mij de paranoia op de loer. Naast geïnteresseerden kwamen de gebruikelijke alcoholisten kijken. Ze kopen nooit wat, drinken alleen, elke galerie schijnt ze te kennen, althans dat heb ik me laten vertellen. Misschien zijn het ook de mensen die in een supermarkt gratis blokjes kaas komen proeven zonder iets te kopen.


Een grote oude punker met dun geblondeerd haar, gehuld in het leder, stampte de galerie binnen. Hij leek op een dief uit een tekenfilm, niet al te slim. Hij pakte een glas witte wijn. In een hoog tempo bekeek hij alle schilderijen. Het werk waar ik naar stond te kijken, bekeek hij ook. Hij nam een slok wijn en lachte hardop bij het zien van het schilderij. Ik vermoedde dat het te eenvoudig was voor hem, of erger nog: dat hij het zelf had kunnen maken. In dit geval moest de schijnbare eenvoud van de schilderijen niet worden onderschat, maar dat is persoonlijk, alles is vaak zo schrikbarend persoonlijk.

De galeriehouder kwam naar me toe. Hij vroeg wat ik ervan vond. De man bezat de leugenachtige vriendelijkheid van een dominee. Alles bleef onbestemd, er kon geen onvertogen woord vallen want alles was mooi of interessant. In onbeleefdheid schuilt misschien waarheid, want wat later kwam er een vrouw kwam op me af.

Ze zei: ‘Ah, dus jij bent Jonah, je hebt zo’n tandje, net als ik.’ 

Ze liet haar gebit zien. Dieren die hun tanden laten zien willen de ander afschrikken. We hadden inderdaad beiden een uit-stekende hoektand. Een vriend van me noemt het ‘apentanden’. Ik ben er een keer kwaad om geworden. Ik heb besloten om niet meer boos te worden.

Ik liet mijn tand aan de vrouw zien en voelde geen schaamte of angst.

Ze zei: ‘Wij zijn leuke mensen, met zulke tandjes.’

De vrouw lachte naar me.


Gepost in: proza op 2017-04-28

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

De wereld van gisteren

Vannacht ben ik te gast bij Nooit Meer Slapen op Radio 1 om te praten over mijn nieuwe roman De mooiste vrouw van de wereld, en wie weet wat nog meer. Een redacteur vroeg me om drie audiofragmenten uit te kiezen voor de uitzending. Het eerste waaraan ik dacht was een man die op de radio, ik denk dat het vorig jaar was, sprak over zijn favoriete boek: De wereld van gisteren van Stefan Zweig. Ik zocht me een ongeluk maar zonder succes. Ik koos andere fragmenten.


Tuymans

Onlangs gaf iemand me het recent verschenen boek Tuymans volgens Tuymans over de wereldberoemde Belgische schilder Luc Tuymans. Ze zei: ‘Het boek is gesigneerd, het schijnt erg grappig te zijn.’
‘Maar dat is toch een hele ernstige, humorloze man?’ vroeg ik.
Ze haalde haar schouders op. Ik keek naar de handtekening. De slordige krabbel had van iedereen kunnen zijn.




recente posts