Het is je niet aan te zien #8. Bad trip (in het Stedelijk) (Ko van 't Hek)

Het is je niet aan te zien #8. Bad trip (in het Stedelijk) (Ko van 't Hek)

Anonymous

Depressie is een ziekte die niet altijd zichtbaar is. Het was Ko van ’t Hek bijvoorbeeld niet aan te zien. Maar uitleggen wat je doorstaat tijdens een depressie bleek ook ondoenlijk. Inmiddels gaat het beter met hem en lukt het hem te zeggen wat daarvoor, net als veel anderen die last hebben van een depressie, niet lukte.

Het lijkt of alle zenuwen openstaan. Alles komt ongefilterd binnen. De gekleurde, draaiende lichten, de rook, de harde muziek, elke hi-hat, elke bliep. En de mensen, al die mensen, en kijk wat hebben ze het leuk, wat hebben ze het godvergeten leuk. Ze lachen, ze dansen, ze flirten, ze drinken. Ze hebben het écht naar hun zin. Ze vinden het een leuk feestje. Ik weet dat het een leuk feestje is. Alles is er. Er is drank, er is leuke muziek (die wel heel hard staat), er zijn leuke mensen, kennissen, vrienden zelfs en zij is er ook. Ik heb een verschrikkelijk zware week gehad, waarin niks lukte, ik heb vandaag de hele dag niks gedaan, om nu zo fit en fris mogelijk te zijn. Een leuke avond heb ik wel verdiend in deze kuttijd, maar ervan genieten kan ik niet. Wat ben ik voor een sukkel dat ik het niet leuk kan hebben. Iedereen kan het leuk hebben, maar meneer niet. Ik ga al lang niet meer naar feestjes, dat kan ik helemaal niet aan. Shit, het gaat eigenlijk best slecht met me, hè? Vroeger genoot ik van dit soort avonden, maar vanavond zie ik het niet. Weten zij iets wat ik niet weet? Waarom ben ik hier eigenlijk? Om uit te proberen of ik het weer een keer aan zou kunnen. Pfff… Dat ik dat echt dacht. Ik ben hier nog lang niet klaar voor. Er wordt geen onderscheid gemaakt tussen wat belangrijk en onbelangrijk is, niet tussen klein en groot, niet tussen hard en zacht. Alsof de hele wereld een kermis is. Zoveel prikkels dat ik er benauwd van raak. Natuurlijk, het is een feestje, daar zijn stimuli, maar zo veel? Zijn er altijd zo veel indrukken op een feest? Waar lachen die mensen om? Waarom hebben ze het zo leuk? Waar is ze? Ik heb haar dicht bij me nodig nu. Ze is er niet. Ze is wel ergens, maar ik zie haar niet. Ze is niet weggegaan, toch? Nee, ze zou nooit weggaan zonder mij. Maar waar is ze dan? Ze heeft het waarschijnlijk leuk met leuke mensen en lekkere drankjes en ik sta hier alleen en ik snap niet wat hier zo leuk aan is. Wat staat die muziek hard. Misschien moet ik nog wat drinken. Misschien heb ik al te veel gedronken. Nee, zoveel heb ik nog niet op. Een biertje, daar word ik vast wat rustiger van. Misschien kom ik dan ook wel iemand tegen met wie ik kan praten, het liefst over voetbal, dat gaat nergens over, maar daar weet ik wel wat van. Maar de bar is helemaal dáár. Dan moet ik door die menigte en bij de bar is het waarschijnlijk ook nog eens druk. Al die mensen. Zoveel mensen. En allemaal hebben ze het leuk en ik snap de grap niet. Het lijkt op die keer dat ik in Italië naar een film ging en dat die was nagesynchroniseerd en dat ik anderhalf uur verloren in een bioscoop zat. Ik heb het warm. Hoelang sta ik hier al alleen? God, het is echt warm hier. Misschien toch dat biertje. Maar al die mensen. Misschien wil zij een biertje voor me halen, ze wil vast een biertje voor me halen als ik dat vraag, maar waar is ze? Niet hier. Het is warm en druk en de muziek lijkt nu nog harder te staan en iedereen heeft een leuke avond en waar is ze, zij ook, ik niet. Waarom ben ik hier? Het is goed om hier te zijn, anders blijf je altijd binnen, wordt het nooit wat. Al die mensen zijn hier toch ook en die hebben het toch ook leuk? Kom op, doe je best. Nu is het opeens weer koud. Nog steeds heb ik geen biertje. Ik stuur haar een berichtje. Ik wil weten waar ze is. Ik wil hier niet alleen staan. Ik word bijna duizelig van die lichten. Het lijkt wel een kermis. Ja, dat dacht ik net ook al. Het lijkt inderdaad op een kermis. En er zijn allemaal leuke en interessante mensen en ze hebben het leuk en ze dansen en flirten en sluiten dealtjes want op dit soort avonden worden de echte dealtjes gesloten en ik sta hier alleen en niemand vraagt zich af waar ik ben en wat ik hier sta te doen. Ze heeft nog steeds niets teruggestuurd. Het is ook pas een halve minuut geleden, dus zo gek is het niet, ze staat niet zoals ik de hele tijd met haar telefoon in haar hand en bovendien staat ze waarschijnlijk gewoon leuk te praten en te lachen en te drinken met leuke mensen maar zonder mij, want ik sta hier, alleen, en ik vind het helemaal niet leuk hier, het lijkt wel een kermis. Het is warm en druk en ik zou eigenlijk gewoon een biertje moeten halen en een rondje moeten lopen, dan ben ik van mijn dorst af en kan ik haar vinden en valt het waarschijnlijk best mee met hoe druk en warm het is. Maar het gaat niet. Ik wil niet. Iedereen heeft het leuk en ik kan het niet meer. Ik kán het gewoon niet leuk hebben, al zou ik willen. Het gaat gewoon echt niet goed. Dit is wat leuk is en ik wil eigenlijk alleen maar weg. Ik wil weg. Je kunt ook gewoon gaan, hè? O ja, ik kan gewoon gaan. Ik ga. Fuck it. Ik zoek haar en ik ga. Neus dicht, de menigte in, haar vinden en naar huis. Waar is ze? Het is druk hier en warm. Iemand die ik ken zegt hallo, ik zeg hallo terug zoals je dat op feestjes en borrels doet. Ik loop snel door. Ik vind m’n weg door de menigte op zoek naar haar, zoals iemand die moet overgeven op zoek is naar een wc. Blik vooruit, niet af laten leiden, op je doel af. Daar staat ze. Sorry, ik moet er even langs.

Lief, ik voel me niet zo lekker, vind je goed als ik naar huis ga?

Tuurlijk! Ik ga met je mee.

 

Ben of ken je iemand die (soms) verlangt naar de dood? Bel 113 of ga naar 113.nl. Daar zitten mensen die je kunnen helpen. Alsjeblieft, doe het.

Foto: Catharina Gerritsen


Gepost in: faits divers op 2019-07-31