Het is je niet aan te zien #6. De dood als iets begeerlijks (Ko van 't Hek)

Het is je niet aan te zien #6. De dood als iets begeerlijks (Ko van 't Hek)

Anonymous

Depressie is een ziekte die niet altijd zichtbaar is. Het was Ko van ’t Hek bijvoorbeeld niet aan te zien. Maar uitleggen wat je doorstaat tijdens een depressie bleek ook ondoenlijk. Inmiddels gaat het beter met hem en lukt het hem te zeggen wat daarvoor, net als veel anderen die last hebben van een depressie, niet lukte.

Hoe het is om een depressie te hebben? De meest accurate beschrijving is te vatten in drie bikkelharde lettergrepen: ik wil dood. Of althans, ik wilde niet meer leven. Ik wilde dat de pijn stopte. En niks zo effectief daarvoor als de dood.

Dood willen is een bijzondere, bijna spirituele ervaring. Dat onvermijdelijke einde, waar we met z’n allen bang voor zijn, dat wat we zo lang mogelijk proberen uit te stellen, was iets begeerlijks geworden. Ik stelde me voor hoe het was om er niet meer te zijn en het waren geruststellende gedachten. Want, was de redenatie, zolang ik leef ben ik anderen toch alleen maar tot last. Ik ben niks waard, ik kan niks, het heeft geen zin, niks heeft zin, het is zinloos, het maakt toch allemaal niks uit, niemand begrijpt me, ondertussen sleur ik anderen hier alleen maar in mee, dit komt nooit meer goed, als dit het leven is dan kun je maar beter dood zijn. En dat dan op repeat.

Ik wist dat de dood iets was wat ik niet mocht willen. Het was een bizar intiem geheim, dat ik voor me hield omdat het té intiem was, maar ook omdat ik wist hoe groot het verdriet bij de mensen om me heen zou zijn als ik het wel uit zou spreken. Dat verscheurde me. Ik wilde het verdriet bij de ander niet zien, ik wilde niet de oorzaak zijn. Je wilt je ouders trots maken, niet hun kind zijn dat dood wil. Dus voelde ik me enorm schuldig. Ik voelde de last die ik was, die wilde ik niet zijn, dus droeg ik ’m zelf maar. Schuld bovenop schuld.

Uiteindelijk heb ik het wel gezegd. Dat ik dood wilde. Ik zal de tranen van mijn toenmalige vriendin, mijn ouders en broertje nooit vergeten. Maar hoe ingewikkeld dat ook was, het opende wel iets. Ik wilde er graag over praten, want het beheerste een groot gedeelte van mijn denken, van mijn leven. Erover praten luchtte op en het bracht nuances aan in de grote, overweldigende gedachte. *

Naar de dood verlangen betekende niet dat ik niet meer hield van m’n lief, m’n familie, van m’n vrienden. Ik besefte hoeveel pijn mijn zelfgekozen dood voor hen zou betekenen, wat voor trauma. Aan de andere kant doorstond ik een innerlijke marteling. En hoewel ik wist dat mijn dood voor onnoemelijk groot verdriet zou zorgen (daar ga ik gemakshalve maar even vanuit), toch was de drang om koste wat kost te ontsnappen aan de pijn bijna even groot. Een zelfgekozen dood is geen egoïstische daad, het is – althans zo voelt het – de enige weg uit de diepe diepte.

Elk jaar kiezen tweeduizend Nederlanders zelf voor de dood. (Ik zeg bewust geen ‘plegen zelfmoord’, omdat het geen misdrijf is en omdat het goed zou zijn het niet zo te zien). Maar er zijn nog veel meer mensen die een poging deden en nóg weer veel meer die er over hebben nagedacht. Depressie is een dodelijke ziekte. Laten we het dus ook als dodelijke ziekte beschouwen. Ik was doodziek. Misschien heb ik het zelfs net overleefd - ik weet het niet, maar de dood was nog nooit zo dichtbij.

Gelukkig zijn deze verlangens weg. Ze kunnen weggaan. Hoewel het lijkt alsof het nooit mee beter wordt, bedenk je dat dat een leugen is die de depressie je vertelt. Hou vol. Het wordt namelijk wel beter. Het gaat over. Het wordt weer leuk.

* Voor naasten: Bedenk dat het voor degene met een depressie het lastig kan zijn om hier over te beginnen. Bedenk ook dat jij misschien de dood eng vindt, voor degene met een depressie is de dood als onderwerp aan de orde van de dag. De dood is er. Praat er dus over. Doorbreek het gepieker. Het bespreekbaar maken van een zelfgekozen dood kan een verlichtende werking kan hebben. Benadruk dat je het erg zou vinden als die persoon er niet meer zou zijn. Dat is belangrijk om te blijven zeggen, want de depressie vertelt die persoon dat anderen beter af zijn zonder hem of haar. Daar moet je tegenwicht voor blijven bieden.

Ben of ken je iemand die (soms) verlangt naar de dood? Bel 113 of ga naar 113.nl. Daar zitten mensen die je kunnen helpen. Alsjeblieft, doe het.

Foto: Catharina Gerritsen


Gepost in: faits divers op 2019-07-03

Door Anonymous


Ook van Anonymous

Zomervakantie (Jeroen Blankert)

Jeroen Blankert put iedere week uit het nieuws, maar dan wel vrij onbelangrijk nieuws. 


Het is je niet aan te zien #7. Ik was mezelf niet, ik was bezeten (Ko van 't Hek)

Depressie is een ziekte die niet altijd zichtbaar is. Het was Ko van ’t Hek bijvoorbeeld niet aan te zien. Maar uitleggen wat je doorstaat tijdens een depressie bleek ook ondoenlijk. Inmiddels gaat het beter met hem en lukt het hem te zeggen wat daarvoor, net als veel anderen die last hebben van een depressie, niet lukte.




recente posts