Het is je niet aan te zien #5. Wachten op morgen (Ko van 't Hek)

Het is je niet aan te zien #5. Wachten op morgen (Ko van 't Hek)

Anonymous

Depressie is een ziekte die niet altijd zichtbaar is. Het was Ko van ’t Hek bijvoorbeeld niet aan te zien. Maar uitleggen wat je doorstaat tijdens een depressie bleek ook ondoenlijk. Inmiddels gaat het beter met hem en lukt het hem te zeggen wat daarvoor, net als veel anderen die last hebben van een depressie, niet lukte.

De minuten zijn stroperig. Ik lig op bed en elke keer als ik weer naar de rode cijfers van mijn digitale wekkertje kijk, is er minder tijd verstreken dan ik hoopte. Ik draai me nog een keer om, in de hoop misschien nog wat te kunnen slapen. Als je slaapt, gaat de tijd vanzelf.

Sommige mensen kunnen tijdens een depressie niet slapen. Niet in slaap komen, niet doorslapen, vroeg wakker worden. Die mensen zijn altijd maar wakker. Mijn depressie was op een andere manier verschrikkelijk: ik kon heel goed slapen. Te goed. Ik sliep makkelijk twaalf uur per dag. Lange nachten, middagdutjes, veel uren in een soort halfwakker halfslaap-stand. Stoned, ook als ik niet stoned was. Soms lag ik wakker, maar ik kon vrijwel altijd slapen, omdat ik altijd moe was. Ik ben zeker een jaar lang continu moe geweest.

Nadat ik me een paar keer heb omgedraaid, heen en weer, rechterzij, linkerzij, rechterzij, linkerzij, buik, rug, rechterzij, linkerzij, merk ik dat ik niet lekker meer in mijn bed lig. Ik kijk op de klok. Pas twee minuten later. Het is tien voor tien ’s ochtends. Hoe ga ik deze dag doorkomen? De sleur van somberte is moordend. Het is afmattend om voortdurend niets te kunnen, niets te willen, zelfs niet de wil te hebben om iets te willen. Van buiten lethargisch, van binnen gevangen in mijn eigen storm.

De meeste mensen die last hebben van een depressie worden slecht wakker, maar kunnen zich in de loop van de dag beter gaan voelen. Bij mij was het andersom. Ik kon redelijk goed wakker worden, normaal, niet met een bijzonder slecht gevoel. Let wel: kon, er waren ook dagen dat ik wakker werd en wist dat het die dag niks ging worden. Maar als de dag wel oké begon, kwam er eigenlijk altijd wel een omslag. Een moment, soms duidelijk aanwijsbaar, soms een willekeurige vlaag, waarna ik de rest van de dag niks meer kon.

Niks, behalve wachten op morgen. Een nieuwe dag. Misschien beter. Al wist ik ook wel dat die niet heel anders zou gaan zijn. Maar je moet je ergens aan vasthouden. Ik was de tijd dankbaar voor zijn onvermoeibaarheid, maar mijn god, wat ging die soms ontstellend traag. Het schoot niet op, er kwam geen einde aan. Alles… gaat… zo… ontzettend… langzaam.

Elke dag was een opgave, een marathon die ik moest lopen zonder te bewegen. Het lukte me niet om vooruit te kijken. De dagen gingen in mijn hoofd door elkaar lopen. Een grote brei verdriet. Ik was op bepaalde momenten ook het gevoel van tijd kwijt: ik wist niet welke dag het was en ik kon niet meer goed inschatten of iets twee weken of twee maanden geleden was. De tijd verliest zijn functie, als je altijd aan het wachten bent.

Als je een idee wilt krijgen hoe dat dag in dag uit is, begin dan weer bovenaan met lezen.


Heb jij of ken je iemand met suïcidale gedachten? Neem dan contact op met 113 Zelfmoordpreventie.


Gepost in: faits divers op 2019-06-19

Door Anonymous


Ook van Anonymous

Zomervakantie (Jeroen Blankert)

Jeroen Blankert put iedere week uit het nieuws, maar dan wel vrij onbelangrijk nieuws. 


Het is je niet aan te zien #7. Ik was mezelf niet, ik was bezeten (Ko van 't Hek)

Depressie is een ziekte die niet altijd zichtbaar is. Het was Ko van ’t Hek bijvoorbeeld niet aan te zien. Maar uitleggen wat je doorstaat tijdens een depressie bleek ook ondoenlijk. Inmiddels gaat het beter met hem en lukt het hem te zeggen wat daarvoor, net als veel anderen die last hebben van een depressie, niet lukte.




recente posts