Het is je niet aan te zien #3. Supermarkthel (Ko van 't Hek)

Het is je niet aan te zien #3. Supermarkthel (Ko van 't Hek)

Anonymous

Depressie is een ziekte die niet altijd zichtbaar is. Het was Ko van ’t Hek bijvoorbeeld niet aan te zien. Maar uitleggen wat je doorstaat tijdens een depressie bleek ook ondoenlijk. Inmiddels gaat het beter met hem en lukt het hem te zeggen wat daarvoor, net als veel anderen die last hebben van een depressie, niet lukte.

Het licht is hier onaangenaam hard, op de vloer liggen lelijke, kleurloze tegels. Er zwermen mensen om me heen, allemaal in hun eigen wereld, om zo snel mogelijk weer met een afgestreept lijstje buiten te staan.

Ik zat midden in een depressie en op sommige dagen was zoiets gewoons als de supermarkt al een hel.

Dit is een willekeurige dinsdagavond:

Ik merkte dat ik al behoorlijk lang doelloos aan het dralen was. Hoelang zou ik hier al zijn? Lang, veel langer dan je normaal gesproken in een supermarkt bent, zeker met een leeg mandje. Het is maar goed dat iedereen met zichzelf bezig is, dacht ik. Niemand let op mij, niemand ziet dat ik al zeker een kwartier, misschien al een halfuur deze situatie totaal niet aan kan. Ik doolde maar wat rond. Wat ik deed weet ik niet precies, maar het had in ieder geval vrij weinig te maken met boodschappen doen.

Ik wist niet wat ik moest eten, ik wist bijna niet eens meer wat ‘eten’ betekende. Ik zag de schappen vol staan, maar wat het allemaal behelsde, hoe het allemaal smaakte, hoe het bij elkaar tot een gerecht moest komen, kon ik totaal niet bevatten. Ik vroeg me af wat aubergines waren, op een niet-filosofische manier. Puntpaprika’s, geen idee. Sperziebonen, ik wist het niet meer. En Zo Veel Keus. Waar te beginnen?

Ken je dat effect dat je weleens in films ziet? Een personage staat stil in het midden van het scherm, de camera is op hem scherpgesteld. Vervolgens zie je andere mensen wazig voorbij zoeven, als vegen? De hele wereld draait door, maar voor hem of haar staat de tijd stil. (Meestal nadat ze heel heftig nieuws gehoord hebben, of zo). Zo zag ik mezelf daar staan, in die kleine kutsupermarkt bij mij om de hoek.

Het lukte me niet om contact te leggen met de wereld. De supermarkt, dat zijn de anderen. Ik kon er geen connectie mee aangaan, ik bevond me in een parallel universum. Ik had genoeg kracht gevonden om mezelf naar de winkel te slepen, maar ter plekke keuzes maken bleek te veel gevraagd. Het lukte me simpelweg niet. M’n hoofd was vastgelopen, als een computer uit de vorige eeuw. Zelfs de beslissing om onverrichter zaken, met lege boodschappentas, weer terug naar huis te gaan, kreeg ik niet gemaakt.

Somberte is het bekendste symptoom van depressie, maar ook een ‘verminderd vermogen tot nadenken of concentreren’ en ‘besluiteloosheid’ kunnen bij een depressie horen. Nou, die kon ik afvinken. Waarmee de somberte en het minderwaardigheidsgevoel overigens recht evenredig werden versterkt. Ik stond met een leeg mandje naast de koude kipfilets en sperziebonen in pot, en ik was mijn verstand verloren.

Wat ik die avond uiteindelijk heb gegeten, weet ik niet. Ik was te gesloopt om herinneringen aan te maken.
 

Ko van 't Hek (1985) is afgestudeerd in psychologie en theoretische filosofie. Hij maakt complexe verhalen begrijpelijk en aantrekkelijk voor een breed publiek en is onder andere bekend van Kunst kijken met Ko & Kho.

Heb jij of ken je iemand met suïcidale gedachten? Neem dan contact op met 113 Zelfmoordpreventie.


Gepost in: faits divers op 2019-05-22