Het is je niet aan te zien #2. Allesverslindend maar onzichtbaar (Ko van 't Hek)

Het is je niet aan te zien #2. Allesverslindend maar onzichtbaar (Ko van 't Hek)

Anonymous

Depressie is een ziekte die niet altijd zichtbaar is. Het was Ko van ’t Hek bijvoorbeeld niet aan te zien. Maar uitleggen wat je doorstaat tijdens een depressie bleek ook ondoenlijk. Inmiddels gaat het beter met hem en lukt het hem te zeggen wat daarvoor, net als veel anderen die last hebben van een depressie, niet lukte.

Het vergde een paar dagen voorbereiding. Een voorbereiding die vooral bestond uit nog minder doen dan niks, wat ik op de meeste dagen deed. Ik probeerde alle beetjes energie te sprokkelen om er die avond maar bij te kunnen zijn. Nog steeds moe, maar gedoucht en enigszins opgetogen fietste ik naar een eetafspraak met vrienden. Die wisten dat ik kapot ging aan een depressie, maar waren het later die avond ook met elkaar eens: ik ‘zag er wel goed uit’.

Die opmerking schoot dwars door mijn lichaam. Als een telefoonbotje. Overdag, eenzaam, vroeg ik me af of het leven wel zin had, maar blijkbaar was ’s avonds in gezelschap die innerlijke terreur van buiten niet te zien. De depressie bepaalde anderhalf jaar mijn leven, maar het was me niet aan te zien. Het was alles, maar toch ook niet. Te verslagen om er iets van te zeggen, en om het toch ook maar gezellig te houden, zei ik dankjewel. Met een glimlach, zoals je complimenten hoort te ontvangen.

Ik snapte die opmerking wel. Een depressie neemt niet alle vrolijkheid, alle gevoel voor humor of zelfs je lach weg. Al was het soms allemaal wat moeilijker. Ik kon nog steeds genieten van lekker eten, een leuke avond met vrienden, mooie muziek, Descent into limbo (1992). Mijn vrienden zagen iemand die er goed uitzag, die een leuke avond had, en dus iemand die zich wel redde.

Zelf zag ik die depressie wel, als ik in de spiegel keek. Een verslagen man. Het is wel bij me opgekomen om iets aan mijn uiterlijk te doen. Om te voldoen aan een belachelijk, fictief clichébeeld. Stoppen met scheren, niet meer naar de kapper, alleen nog maar vieze joggingbroeken dragen. Een uiterlijk dat HELP schreeuwt. Maar ja, dacht ik dan ook meteen, dat is ook weer zo pathetisch. Dus bleef ik schoon en verzorgd. En eenzaam.

Ik zag er wel goed uit, vonden mijn vrienden. Maar ik voelde mij helemaal niet goed, ik redde me totaal niet. Hoe maak ik hen duidelijk wat er speelt? Met taal waarschijnlijk. Maar hoe beschrijf je iets wat in niets lijkt op wat je daarvoor kende? Het lukte me niet. Ik was te overweldigd om te begrijpen wat de depressie met me deed. Behalve dat ik doodop was. Ik had de woorden niet én ik had de energie niet ze te zoeken.

Het voelde sowieso als een kansloze exercitie; de depressie vertelt je dat toch niemand het zal begrijpen, dat alleen jij je zo slecht kunt voelen. Dat is niet zo, maar je gelooft het wel.

Ik wilde ook niet die jongen zijn die alleen maar aan het zeiken is over hoe ongelukkig hij is. Bovendien had ik ook behoefte om een avond met andere dingen bezig te kunnen zijn dan die depressie, die al de hele tijd alles bepaalde. Afleiding. Een leuke avond met vrienden. Dat was het uiteindelijk ook, ondanks alles, maar onderweg naar huis sprong die grauwe depressie onvermijdelijk achterop. Een vertrouwde, benauwende omhelzing die me in haar greep hield. Ook al was die onzichtbaar.

Ko van 't Hek (1985) is afgestudeerd in psychologie en theoretische filosofie. Hij maakt complexe verhalen begrijpelijk en aantrekkelijk voor een breed publiek en is onder andere bekend van Kunst kijken met Ko & Kho.


Gepost in: faits divers op 2019-05-08

Door Anonymous


Ook van Anonymous

Woorden als wapens #5. Vijftien feministische adviezen (Merel Aalders)

'Words are loaded pistols,' opperde Jean-Paul Sartre tijdens zijn zoektocht naar de zin van literatuur. Literatuur die vecht voor vrijheid en revolutie kan juist ook verbinden. Iedere week zal redactiestagiaire Merel Aalders je proberen aan het lezen te krijgen door te inspireren met strijdbare boeken.  
 


Het is je niet aan te zien #3. Supermarkthel (Ko van 't Hek)

Depressie is een ziekte die niet altijd zichtbaar is. Het was Ko van ’t Hek bijvoorbeeld niet aan te zien. Maar uitleggen wat je doorstaat tijdens een depressie bleek ook ondoenlijk. Inmiddels gaat het beter met hem en lukt het hem te zeggen wat daarvoor, net als veel anderen die last hebben van een depressie, niet lukte.




recente posts