Her

Her

Jonah Falke

Op aanraden van mijn vriendin zag ik deze week de film Her van Spike Jonze. In de film wordt de hoofdpersoon verliefd op de stem van zijn operating system. Wellicht raadde ze de film aan om me voor te bereiden op de toekomst. Ik hou doorgaans erg van haar onbevangen pragmatisme. Her was echter een schrikbeeld. Mijn innerlijke romanticus begon te steigeren. Ik vervloekte m’n eigen kleinzerigheid.

Na afloop van de film belde ik haar en zei: ‘Op alleen jouw stem zou ik ook verliefd kunnen worden hoor.’

Ze zei: ‘Maar je wilt elkaar toch in de ogen kijken? Mijn olijf-ogen.’

Over dat ik ogen de meest oninteressante vrouwelijke rondingen vind, zweeg ik. Je al te persoonlijke gedachtes kun je maar beter zo lang mogelijk voor jezelf houden, denk ik.

Maar dat ze terugdacht aan die olijf-ogen deed me deugd. Een jaar geleden, op Valentijnsdag, keek haar aan en zag ik dat haar ogen leken op doorgesneden groene olijven. Ik vertelde het haar.

Ze zei toen: ‘Dat is het mooiste wat ooit iemand op Valentijnsdag tegen me heeft gezegd.’

Wat anderen ooit tegen haar hadden gezegd, kan ik alleen maar raden. Ik vroeg er ook niet naar. Als er soms toch iets ter sprake komt waar andere geliefden bij betrokken waren, zeggen we beiden even luchtig: ‘Oh, was dat misschien in je vorige leven?’

‘Ja, dat was in mijn vorige leven,’ zegt de ander dan.

Een jaar later, in dit leven, uit de liefde zich soms in de meest praktische zaken. Vanavond zal ik voor haar koken. Een gerecht met olijven sluit ik niet uit.


Gepost in: faits divers op 2018-02-15

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

Acteurs

Altijd als ik elders ben denk ik aan Fernando Pessoa die schreef: “Al mijn reizen zijn een smartelijke en gelukkige oogst van grote vreugden, enorme weerzin en talloze onechte verlangens.” 


Realisme

Deze week speelde ik rijksgecommitteerde op de Gerrit Rietveld Academie. Een eervolle taak. Maar de nadruk mag op spelen liggen omdat dit voor mij geen natuurlijke rol is: ik mocht het werk beoordelen van afstuderende studenten die maar iets jonger of zelf ouder zijn dan ik. Misschien ben ik gewoon een traditionele man die denkt dat alles wat zich als autoriteit voordoet, wel ouder moet zijn.




recente posts