Gevangene

Gevangene

Elke Geurts

Er gebeuren ook leuke dingen door de ellende. Zo ging ik laatst een dagje uit. Naar de gevangenis. Ik had er afgesproken met een vrouw met wie ik – door deze columns - correspondeer, maar die ik nog nooit had ontmoet. Ze was geen gevangene, zei ze. Ze was er de boeddhistisch geestelijk verzorger.
 

'Kom jij maar eens mee mediteren,' had ze geschreven.

Misschien wilde ze me vermoorden. Maar ik vond zo’n mailwisseling toch een omslachtige voorbereiding op een moord.

Eenmaal binnen, kon ik niet meer terug. Mijn penvriendin had een grote sleutelbos in haar hand en zei: 'Welkom.'

Ik vergezelde haar op haar ronde langs de cellen. We liepen door lange lege gangen waaraan: gesloten deuren, waarachter: een mens. Een mens. Een mens. Enz.

De atmosfeer was benauwend. Er was overal net te weinig lucht.

Van sommige celdeuren opende ze het luikje met een sleutel.

'Mijn dienst begint zo,' zei ze.

Een half uur later zat ik in de bezinningsruimte tussen twaalf gedetineerden op pittenkussentjes en twee bewaarders. Mijn penvriendin in kleermakerszit voor de groep. Ze vroeg of we onze schoenen uit wilden trekken. Ik had Nike-Airs aan, net als de rest. Er kwam een goor luchtje vrij. Ja, zíj hadden allemaal brandschone sokken zag ik. Zij waren vandaag natuurlijk niet met trein en boot gegaan, hadden niet door een dorp gesnelwandeld, waren niet natgeregend en weer droog geworden.

De kleerkast op het pittenkussentje naast me, duwde zijn vingers een voor een in zijn voetkussentje. Liefdevol. Met aandacht. Ik deed hem na. Na de voetmassage sloten we onze ogen. Ik probeerde maar helemaal niet te denken aan frisse lucht. Of lucht in het algemeen.

Mijn penvriendin sprak over de schoonheid van een gebroken vaas die gelijmd was. Ik dacht aan ex die, als er iets kapotging, zei: 'Dat is juist mooi, nu gaat het léven.'

Nu gaan we leven, dacht ik. En viel in slaap. Tussen de boeven. Kennelijk heb ik duidelijke grenzen nodig om me op m’n gemak te voelen. Een gevangenis. Daarom hang ik zo aan het huwelijk. Vrijheid die in de beperking zit, zoiets.

Na de dienst sprak ik met een intelligente, aardige man die al elf jaar zat en – naar later bleek – zijn vrouw had vermoord. Ook een manier.  'In mijn geest ben ik vrij,' zei hij, 'maar mijn lichaam is niet vrij.'  Bij de meesten van ons is het andersom. 
 

Elke Geurts (1973) publiceerde de verhalenbundels Het besluit van Dola Korstjens (2008), Lastmens (2010) en Lastmens & andere verhalen (2015). Ook schreef ze de veelgeprezen roman De weg naar zee (2013). Daarnaast schrijft ze voor Trouw en de VPRO Gids en verschijnen er dagelijks columns op haar website elkegeurts.nl. Een nieuwe roman van haar hand verschijnt in 2017 bij Lebowski Publishers: Ik nog wel van jou.

Deze column verscheen eerder in Trouw.


Gepost in: faits divers op 2017-06-12

Door Elke Geurts

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. De roman Ik nog wel van jou verscheen onlangs bij Lebowski.


Ook van Elke Geurts

Het klinkt kinderachtig voor twee volwassen mensen, maar zonder coach kunnen we het niet

De verjaardag van de zevenjarige kwam dichterbij. Maar in plaats van beter ging het na de scheiding almaar slechter tussen haar vader en mij.

“Misschien krijg je dit jaar twéé feestjes!” meldde ik vast voorzichtig.

“Ik nodig papa gewoon uit op mijn grotemensenfeest hoor!” zei ze meteen. “Ik mag zelf weten wie ik uitnodig.”

“Je wilt toch geen papa en mama die ruziemaken op je verjaardag?”


Een mens die een nieuw thuis zoekt, grijpt altijd terug op iets vertrouwds

Op heel wat plekken in de stad, en net daarbuiten, was ik in gedachten al neergestreken. Ik zag mezelf al dagelijks met mijn zevenjarige naar school tuffen. Moeder en dochter. 




recente posts

Op reis

Op reis

Sabine van den Berg
Gepost op: 2018-04-26 in: faits divers
Verplaatsen

Verplaatsen

Erik Jan Harmens
Gepost op: 2018-04-26 in: current affairs
Privacy

Privacy

Jonah Falke
Gepost op: 2018-04-26 in: faits divers