Geslachtsmoe

Geslachtsmoe

Jonah Falke

Het gebrek aan zin van het leven is een van de weinige dingen die haar altijd tot tranen kan roeren. Jaren geleden ging ze er voor in therapie. Een psycholoog had haar gezegd dat ze het in de kleine dingen moest zoeken. Misschien was het waar. Inmiddels gaat het beter.

Ze huilde op mijn schouder.

Ik zei: ‘Het heeft zelfs zin om een rookworstverkoper bij de Hema te zijn.’

‘Probeer jij maar grappig te zijn, maar soms zou ik willen dat ik gelovig was. Ik ben zwart, niet zo’n blij vogeltje als je denkt dat ik ben.’

‘Als je er om lacht wordt het leven draaglijk.’

Maar natuurlijk had ik geen flauw idee of dat een verstandige manier is om ermee om te gaan - gelach. Onbeholpen zou je het ook kunnen noemen.

Uiteraard kwam ik met Gustave Flaubert op de proppen. Ik las wat voor uit Geluk is onmogelijk. Hij schreef over opgewekte mensen en dat zij daarmee hun middelmatigheid toonden. Daar kon ze wel om lachen maar de somberheid verdween niet echt.

Als noodgreep begon ik over seks en zei: ‘Als je het niet meer weet dan is het tijd dat ik mijn harde realiteit bij je naar binnen schuif, denk je ook niet?’

Geilheid maakt minder oplettend – het verdooft de amygdala. Ze keek opgewonden mijn kant uit, was ze soms middelmatig aan het worden?

Hoe dan ook, ze kreeg weer zin in het leven want ze zei: ‘Op een dag zal ik geslachtsmoe van jou worden, maar voorlopig nog niet.’


Gepost in: faits divers op 2018-03-01

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

Acteurs

Altijd als ik elders ben denk ik aan Fernando Pessoa die schreef: “Al mijn reizen zijn een smartelijke en gelukkige oogst van grote vreugden, enorme weerzin en talloze onechte verlangens.” 


Realisme

Deze week speelde ik rijksgecommitteerde op de Gerrit Rietveld Academie. Een eervolle taak. Maar de nadruk mag op spelen liggen omdat dit voor mij geen natuurlijke rol is: ik mocht het werk beoordelen van afstuderende studenten die maar iets jonger of zelf ouder zijn dan ik. Misschien ben ik gewoon een traditionele man die denkt dat alles wat zich als autoriteit voordoet, wel ouder moet zijn.




recente posts