Fernweh

Fernweh

Jonah Falke

Alle taxichauffeurs hadden gezwegen, maar de man die ons naar het treinstation reed sprak. Hij had een vlassig baardje onderaan zijn kin en zei net na 9/11 vanuit Bangladesh naar Detroit te zijn verhuisd.

Ik vroeg of het verkrijgen van een verblijfsvergunning, de Green Card, ingewikkeld was voor hem. Hij zei: ‘Een Green Card kreeg ik snel, een leven opbouwen duurt langer. Ik ben pas een jaar in New York omdat ik hier verzekerd ben en wat vrienden heb.’
Of hij hier inmiddels had gevonden wat hij wilde, durfde ik niet te vragen. Hij wenste ons een goede reis en zwaaide glimlachend vanachter zijn stuur.  

Vandaag nemen mijn geliefde en ik de trein van New York naar Montreal, Canada, om mijn oudoom van in de negentig te bezoeken. Hij emigreerde net na de oorlog, op zijn drieëntwintigste, vanuit de Achterhoek naar Canada en werd daar priester. Ik zal hem vragen hoelang het bij hem heeft geduurd om een leven op te bouwen, en of hij vrienden heeft gemaakt tijdens dat leven. 
We zullen bij hem thuis verblijven met tientallen andere priesters. Vroeger werd het huishouden daar bestierd door huishoudsters maar er moest bezuinigd worden, dus nu doen de jonge geestelijken uit Afrikaanse landen en Azië het. 
Ik ga mijn oudoom interviewen de komende dagen, al weet hij dat nog niet. Hij vermoedt een familiebezoek maar ik wil in de dubieuze familiegeschiedenis graven. Ook mijn geliefde heeft een dubbele agenda: ze hoopt de priesters te kunnen schilderen. Ze zei: ‘Als ze niet zomaar willen poseren zal ik voor ze koken. Dat helpt vast.’

Het is een bijzonder aangenaam vooruitzicht om alleen maar met immigranten omringd te zijn de komende dagen. Net zoals waardoor New York is opgebouwd. Daar waar je vandaan komt doet er nauwelijks toe, daar waar je heen gaat waarschijnlijk meer.

Gisteravond zag ik een stukje van het verkiezingsdebat. Baudet en Wilders hadden iets over het Avondland te melden. Het was moeilijk om er lang naar te kijken, het was slaapverwekkend en deed bijzonder ouderwets aan. Het bracht het tegenovergestelde van heimwee teweeg. 


Gepost in: faits divers op 2019-03-21

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

Tuymans

Onlangs gaf iemand me het recent verschenen boek Tuymans volgens Tuymans over de wereldberoemde Belgische schilder Luc Tuymans. Ze zei: ‘Het boek is gesigneerd, het schijnt erg grappig te zijn.’
‘Maar dat is toch een hele ernstige, humorloze man?’ vroeg ik.
Ze haalde haar schouders op. Ik keek naar de handtekening. De slordige krabbel had van iedereen kunnen zijn.


Massagesalon

Gisteren bezochten mijn geliefde en ik een Thaise massagesalon. Er brandde wierook, klonk kalmerende muziek en er stond een altaartje vol plastic bloemen. Als offers werden een donut, een kop koffie en frisdrank gebracht.




recente posts