Ex stond op de stoep. In zijn ogen: uitputting

Ex stond op de stoep. In zijn ogen: uitputting

Elke Geurts

De deurbel ging. Ex stond op de stoep met een topzware tas in elke hand. Bezweet. In zijn ogen: uitputting.

“Hallo”, zei hij zacht.

“Hé! Daar ben je weer!” Ik hield de voordeur voor hem open. “Zet alles maar op je kamer!”

Heel even was er blijdschap. Na vele omzwervingen was de verloren man dan eindelijk weer omgekomen!

Meteen daarna was er weer dat moment, dik anderhalf jaar geleden, dat ik hem voorgoed van huis had zien vertrekken. Hoe hij van mij wegvluchtte. De donkerte in. Met alleen een kleine rugzak.

Ex sjouwde de eerste tassen terug naar binnen. Ik ging maar snel boodschappen doen.

Het terugverhuizen gebeurde die week verspreid over vier warme dagen. Hij moest nog best vaak heen en weer rijden. Had toch meer verzameld dan gedacht.
 

‘The adventure begins’

Elke dag stapelden de dozen zich op. Ik zag hoe er steeds meer onderdelen van een ijzeren bed rechtop tegen de muur kwamen te staan. Er bevond zich plots een tweede peper- en zoutstelletje op het aanrecht. Vlak naast het mijne. Ook trof ik zijn beker met ‘The adventure begins’ gewoon weer in de servieskast aan.

Daarnet droeg hij echt de allerlaatste dingen ons huis in. Op de bank zat ik, en keek toe hoe er een heel mooi, nieuw matras de traptreden op werd gesleept.

“Fijn matras lijkt me”, zei ik.

“Hetzelfde matras als wij al hadden.” Hij hijgde en vloekte.

Het was binnen ook benauwd. Het ging heel traag. Het matras was zo lomp en dik dat het niet makkelijk door het trapgat paste. Hij stootte een gipsen engeltje van de piano.

“Lukt het?” vroeg ik vanaf mijn zitplaats. “Of moet ik even helpen?”

“Misschien met de andere dingen?” zei hij.

Even later liep ik achter hem aan de trap op met ons oude opgerolde Perzische tapijt onder mijn arm, en een plastic zak vol toiletspullen.

“Je toilettas moet zeker in de badkamer?” vroeg ik.

“Ja.”

Ik zette zijn toilettas in de badkamer en stopte de mijne in het kratje dat op mijn bed klaarstond. Met wat kleren en boeken erin. Mijn hoofdkussen en mijn deken. Deze column tik ik nog even hier. Want ik weet niet of ik ergens anders meteen kan werken. Zo dadelijk zullen we nog pizza eten met ons vieren. Een wijntje. En dan ga ik. Dan moet ik weg. Naar mijn logeerplek aan het water. Op een halve minuut afstand van thuis.

 

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. Elkes roman heet Ik nog wel van jou. Luister hier naar onze podcast met Elke Geurts over haar roman en scheiding.

 


Gepost in: faits divers op 2018-06-11

Door Elke Geurts

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. De roman Ik nog wel van jou verscheen onlangs bij Lebowski.


Ook van Elke Geurts

Een stralende engel die zich stiekem naar haar oude huis om de hoek spoedt

Alweer zes dagen ben ik in mijn logeerhuis pal aan het water. Om de hoek van mijn straat. Deze week heb ik de meisjes niet. Maar vanaf hier kan ik ze, als ik me inspan, zelfs horen lachen. 


Ik kocht een huis, twee broccoli’s, een rol vuilniszakken en een fles witte wijn

In een zijkamertje van het makelaarskantoor las een mevrouw op monotone toon het voorlopig koopcontract voor van de ongehuwde Ella Geurts, geboren op dezelfde dag als ik, woonachtig op mijn adres, hierna te noemen: koper.




recente posts

Gepost op: 2018-06-22 in: proza
Laatbloeier

Laatbloeier

Jonah Falke
Gepost op: 2018-06-21 in: proza
Gepost op: 2018-06-20 in: faits divers
Gepost op: 2018-06-19 in: faits divers