Dienst

Dienst

Jonah Falke

Een Griekse man vertelde - in het Engels - over zijn diensttijd.
Hij zei: ‘Ik at vijf jaar geen kip.’
‘Heb je vijf jaar in dienst gezeten?’
‘Nee, vijftien maanden!’
‘Oh.’
‘Daarna kon ik geen kip meer zien, we aten drie keer per week kip.’


De  kazerne waar hij verbleef noemde hij een ‘concentration camp,’ mogelijk een Freudiaanse verspreking.
Hij zei: ‘Het is een school voor hoe je een idioot kunt worden, ze hebben gewoon niks te doen. Op de eerste dag vroegen ze: wie spreekt er allemaal Engels? Ik en tien andere jongens staken onze hand op. Wij moesten de toiletten schoonmaken en ze daarna opnieuw beschilderen. De commandant beveelde: ‘Als er iemand op de wc zit schilder je gewoon over hem heen, je ziet hem niet.’ 

Het Griekse weer en de toiletten vermoeide de jongens al snel, en bij gebrek aan een vijand gingen ze om de beurt slapen onder een boom. Een commandant maakte de Griek wakker, trapte tegen zijn voeten en zei: ‘Wat ben je aan het doen? Denk je dat bomen hier gemaakt zijn om onder te gaan liggen? Nou? Nou? De bomen zijn hier gemaakt om de blaadjes op te ruimen.’
Een week lang moest hij harken.

Wat later vertelde hij: ‘Als je slimmer was dan de leiding, had je een probleem. Het verstandigste was om onzichtbaar te zijn voor de leiding.’ 
Ik zei dat veel Nederlandse mannen vroeger hun dienst weigerden. Ze veinsden lichamelijke gebreken, plasten in bed of namen hun hond mee naar de kazerne. Veel werden dan meteen naar huis gestuurd.
De Griek zei dat het daar niet zo eenvoudig was.
Hij zei: “Een jongen die niet in dienst wilde zei tegen de staf: ‘Ik ben gek, ik word hier gek, als ik hier moet blijven maak ik mezelf van kant.”
“Is dat zo?” zei een commandant.
“Ja, ik sta niet voor mezelf in.”
De commandant haalde zijn dienstwapen tevoorschijn en legde het op tafel, schoof het naar de jongen toe.
“Doe het maar, schiet je maar door je hoofd.”’

Daar stopte hij met vertellen.
‘En toen?’ vroeg ik ‘Schoot hij?’
‘Nee, natuurlijk niet, anders zou hij geen gek kunnen blijven.’

Koester de gek, zelfs als ze een idioot van je willen maken.


Gepost in: proza op 2017-05-24

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

De wereld van gisteren

Vannacht ben ik te gast bij Nooit Meer Slapen op Radio 1 om te praten over mijn nieuwe roman De mooiste vrouw van de wereld, en wie weet wat nog meer. Een redacteur vroeg me om drie audiofragmenten uit te kiezen voor de uitzending. Het eerste waaraan ik dacht was een man die op de radio, ik denk dat het vorig jaar was, sprak over zijn favoriete boek: De wereld van gisteren van Stefan Zweig. Ik zocht me een ongeluk maar zonder succes. Ik koos andere fragmenten.


Tuymans

Onlangs gaf iemand me het recent verschenen boek Tuymans volgens Tuymans over de wereldberoemde Belgische schilder Luc Tuymans. Ze zei: ‘Het boek is gesigneerd, het schijnt erg grappig te zijn.’
‘Maar dat is toch een hele ernstige, humorloze man?’ vroeg ik.
Ze haalde haar schouders op. Ik keek naar de handtekening. De slordige krabbel had van iedereen kunnen zijn.




recente posts