De vriendschap tussen mijn dochter en haar beste vriend is de meest onbaatzuchtige die ik ken

De vriendschap tussen mijn dochter en haar beste vriend is de meest onbaatzuchtige die ik ken

Elke Geurts

Zoals elke dinsdag fietst het beste vriendje van de negenjarige mee naar huis. Voor mij die twee ruggen. Hun aanhoudende geklets. Als er iemand is bij wie mijn dochter helemaal zichzelf durft te zijn, dan is het bij hem.

Ze waren respectievelijk één en anderhalf jaar toen ze elkaar op de crèche voor het eerst ontmoetten. Vanaf dat moment is er tussen hen die geheimzinnige klik waar wij alleen maar naar kunnen kijken. Hij bleek ook nog in dezelfde straat te wonen.

We hebben het er, toen thuis het gedonder begon, zelfs over gehad dat het vriendje en zijn ouders méé moesten verhuizen. Dat wij uit elkaar gingen, was onvermijdelijk. Maar onze dochter bij hém weghalen, zou wreed zijn. Misdadig zelfs. Ik weet bijna zeker dat de keuze van ex om in het oude huis te blijven wonen hiermee samenhangt.

Het is de meest volwassen, onbaatzuchtige vriendschap die ik ken. Alsof volwassen zijn en onbaatzuchtigheid iets met elkaar te maken zouden hebben!

Hoe volwassener, hoe uitgekookter juist. Hoe minder belangeloos onze vriendschappen. Hoe ouder we worden, hoe scherper we het evenwicht tussen geven en nemen in de gaten houden, lijkt wel. Overal om me heen hoor ik de mensen klagen: “Ik gééf te veel”; “Ik ontvang haast niets.”

Bij die twee negenjarigen gaat alles nog volstrekt vanzelf.
 

Goede vriend
Het vriendje komt even naast mij fietsen.

“Elke, ze is liever in het huis van haar vader dan bij jou," zegt hij.

“Ja, bij mij is het nog wennen, hè?”

“Het is ook ver fietsen.”

“Ja.”

“Waaróm zijn jullie nou eigenlijk gescheiden? Dat is toch helemaal niet leuk voor haar?”

“We waren ongelukkig samen. Twee ongelukkige ouders hebben is ook niet leuk, hè?”

“Dat is waar.” Na een tijdje zegt hij: “Elke, ik weet precies hoe ze zich voelt over de scheiding.”

“O ja?”

“Kijk, nu fietst ze bijvoorbeeld heel hard weg, je zou nu denken dat ze kwaad is, hè? Maar ze ís helemaal niet kwaad, ze is eigenlijk heel verdrietig. Over de scheiding.”

“Hebben je ouders dat verteld?”

“Nee, dat weet ik gewoon.”

“Wat goed van je.”

“Ze is ook liever in het huis van haar vader omdat ik in de straat woon. En als ze bij mij is, voelt ze haar verdriet niet zo erg. Als ze bij mij is, kan ze haar verdriet vergeten.”

“Jij bent een heel goede vriend voor haar," zeg ik.

“Ja," zegt hij, “dat weet ik.”

 

Deze column is eerder verschenen in Trouw.


Gepost in: faits divers op 2019-05-06

Door Elke Geurts

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. De roman Ik nog wel van jou verscheen onlangs bij Lebowski.


Ook van Elke Geurts

De rust die ik voelde toen ik volmondig ‘ja’ zei

Van de mooiste dag van mijn leven staat mij het ineenzijgen van mijn schoonmoeder bij. Hoe de vrouw die nooit wat had, bezweek. Hoe ze daar lag, midden in onze huwelijkssloep. De commotie die ontstond.


‘Of er in de toekomst ware liefde mogelijk zal zijn tussen mens en android, weet ik niet’

Rond middernacht fietste ik van de schouwburg terug naar huis, en dacht na over het immense belang van een beetje aardigheid.




recente posts