De rust die ik voelde toen ik volmondig ‘ja’ zei

De rust die ik voelde toen ik volmondig ‘ja’ zei

Elke Geurts

Van de mooiste dag van mijn leven staat mij het ineenzijgen van mijn schoonmoeder bij. Hoe de vrouw die nooit wat had, bezweek. Hoe ze daar lag, midden in onze huwelijkssloep. De commotie die ontstond.

Ik herinner me hoe ze aan wal werd gedragen; vrienden en familie in een sliertje erachteraan. Het was een bruiloft alleen voor intimi.

Het beeld van haar gezwollen voeten, eentje naar links, eentje naar rechts. Ze werd het dichtstbijzijnde café binnengebracht. Op een houten bankje gelegd. Tot de ambulance arriveerde.

In dat café, met alle stoelen op de tafels, kwam er die maandagmiddag abrupt een einde aan onze bruiloft. We gingen naar huis. We haalden Thais eten.

Ik geloof niet dat iemand het erg vond. Het was geen pretje om met 33 graden Celsius urenlang over het IJ te moeten varen, staand op een open sloep, tussen mensen die weinig met elkaar gemeen hadden. Er was gewaarschuwd. Weeralarm: code oranje voor extreme hitte. Mijn schoonmoeder, oma en moeder zaten op het enige bankje. Mijn broer hield een parasol boven hun hoofd. Ik herinner me onze eenjarige - een rood kopje boven een groot zwemvest - die zich steeds uit mijn moeders houdgreep probeerde te wurmen.

Iets bruilofterigs
Ook staat de lichte triomf van mijn oma me bij, ze was verreweg de oudste, maar viel niet flauw.

Waarom wij in hemelsnaam op een sloep over het IJ voeren, is mij nu sowieso niet duidelijk. Zowel ex als ik hielden helemaal niet van sloepen. We hadden nooit eerder in een sloep gevaren. Ik herinner me ook niet dat we die ambitie hadden. Maar ja, het was een bruiloft en dan moest je iets dóén. Iets bruilofterigs. Al hadden we daar ook al niets mee. Mijn oma kwam helemaal over uit Noord-Limburg, en we konden met haar echt niet picknicken in een park. Mijn beste vriendin trouwde ook die zomer. Omdat zij een sloep huurde, deden wij dat ook. Wij wel eentje zonder overkapping.

De huwelijksvoltrekking - dertien jaar geleden - vond op maandagochtend plaats op het postkantoor in ons stadsdeel. We trouwden in eerste instantie alleen omdat we een kind hadden en op deze manier alles ten minste in één keer goed was geregeld.

Maar wat mij ook nog heel goed bijstaat is dat ik ‘ja’ tegen mijn man moest zeggen, en dat ik toen ook voor het eerst volmondig ‘ja’ tegen hem zei. De rust die ik voelde. Omdat ik eindelijk officieel ergens voor koos.


Gepost in: faits divers op 2019-05-20

Door Elke Geurts

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. De roman Ik nog wel van jou verscheen onlangs bij Lebowski.


Ook van Elke Geurts

Zo vrij als een vogel, maar dan die exen

Het was een warm weekend waarin M. en ik de kinderen niet hadden. We zaten de hele ochtend al in mijn achtertuin. We droegen allebei een nacht­japon. We hadden het over de man-vrouwverhoudingen en lazen de krant. Hij een artikel over het aangeboren verschil tussen mannen en vrouwen, en ik las iets over China.


‘Ik ben het ongelukkigste kind van de wereld!’ riep mijn dochter

Hier spreekt tot u een afhankelijke, ongelukkige vrouw, met een bij vlagen theatraal karakter. Ze zag onlangs haar veertienjarige dochter met een rotvaart de IJ-tunnel in verdwijnen, en op de terugweg kon zij alleen maar necrologieën bedenken. 




recente posts