De koudste hoofdstad van de wereld

De koudste hoofdstad van de wereld

Jonah Falke

Voor een artikel in Vrij Nederland ben ik bezig om in mijn familiegeschiedenis te graven. Een tante zei: ‘In Ottawa, Canada woont er nog een oudoom hè? Hij is al in de negentig maar nog scherp van geest.’

Ik was de man vergeten. Hij emigreerde zo’n zeventig jaar geleden naar Canada om priester te worden. Als kind zag ik hem een keer.

Om ongestoord te kunnen spreken, belde ik hem vanuit de badkamer. Ik vroeg of ik Nederlands kon spreken, dat kon. ‘Maar wie ben je? Jonas?’ Ik verbeterde hem niet maar legde wel uit wie ik was.

Het was wonderlijk dat hij nog accentloos Nederlands sprak. Hij zei: ‘Gecondoleerd met je moeder, ze heeft vast een mooi leven gehad.’ Ik moest hem verbeteren en zei dat mijn grootmoeder dood was.

Ik wilde hem graag en snel bezoeken aangezien we ongetwijfeld veel hadden om over te spreken. Ik was welkom maar hij raadde me stellig af om in dit jaargetij te komen. ‘Ottawa is de koudste hoofdstad van de wereld nu.’

De kou mocht het avontuur niet drukken, het wakkerde het misschien juist aan. Enthousiast zei ik: ‘Ik zal een nieuwe jas en schoenen kopen.’

‘Als je toevallig van schaatsen houdt, is het wel het perfecte seizoen,’ zei hij.

‘Nee, ik kan niet schaatsen, maar misschien kunt u het me leren.’

Hij lachte schuchter en zei dat ik het van hem niet meer ging leren.

Naast priester is de man beeldhouwer. Ik vroeg of hij vandaag nog had gewerkt in zijn atelier. Ja, dat deed hij nog elke dag. Hij zei: ‘Want dat is goed voor het lichaam en de...’ Hij moest erg lang zoeken naar het woord 'geest'. Sigmund Freud zou er vast een aanwijzing in hebben gezien dat hij nog maar weinig vertrouwen in de geest had en het woord daarom vergat. Als priester moest hij dat woord toch vaak uitgesproken hebben.

Ik hielp en zei: ‘Geest.’

‘Oja, de geest ja, het lichaam en de geest.’

Of hij zijn vertrouwen in de Geest was verloren of dat het mijn eigen hersenspinsel was, zou ik hem vragen tijdens mijn bezoek. Alle andere vragen leken me tijdverspilling voor een priester.


Gepost in: faits divers op 2019-02-07

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

Blind

Suïcidaal leek hij niet maar hij viel wel bijna voor de trein. Een blindeman met een zelfgemaakte stok stiefelde verloren met al zijn bagage aan de rand van het spoor. Wachtenden keken toe aan en lieten hem spartelen. Ook ik keek slechts. Maar mijn geliefde is van het sterke geslacht: ze wierp haar broodje in mijn handen en stapte op hem af.


Hotel Du Parc

Net toen de trein de grens passeerde schreef mevrouw Snick dat ze me wilde treffen in Hotel Du Parc te Oostende. Els Snick promoveerde op het werk van mijn favoriete schrijver Joseph Roth. Ze houdt hem ‘in leven’ door zijn werk te vertalen en onder de aandacht te brengen. Al jaren wil ik haar ontmoeten en bedanken. Toevallig moest ze in Oostende zijn voor de boekpresentatie van Koen Peeters.




recente posts

Blind

Blind

Jonah Falke
Gepost op: 2019-06-13 in: faits divers
Links is voor losers

Links is voor losers

Joost Vandecasteele
Gepost op: 2019-06-12 in: current affairs
Gepost op: 2019-06-12 in: current affairs