Damrak

Damrak

Jonah Falke

Precies een jaar geleden verbleef ik twee maanden in de uiterwaarden van de Maas en de Waal.
Net voor dit nieuwe jaar gingen mijn geliefde en ik weer terug. We kwamen een schilderij ophalen dat zij daar had gemaakt en laten staan. Ze wilde het ophangen tijdens This Art Fair in Amsterdam.

Hoewel het erg aangenaam was om de huiskat en huisbazin terug te zien, is de liefde voor het platteland sinds ik er woonde bekoeld. Mensen zeiden destijds: ‘Je hebt gewoon een rijbewijs nodig, dan kun je er weg.’ Het leek me je reinste onzin dat een rijbewijs ervoor zou zorgen dat je niet meer schrikt van je eigen schaduw en van de stemmen die je hoort fluisteren in de wind.

Een paar uur later stonden mijn geliefde en ik midden in Amsterdam, voor de Beurs van Berlage, om het schilderij af te leveren. De stroom toeristen op het Damrak was eindeloos.
Ik dacht aan Ilja Leonard Pfeijffers nieuwe roman Grand Hotel Europa, waarin hij beschrijft hoe de toerist ons continent vernietigt. Toen ik om me heen keek leek deze destructieve gang niet meer tegen te gaan. De mens oogde koopziek en genotzuchtig.

 

'Het leek me je reinste onzin dat een rijbewijs ervoor zou zorgen dat je niet meer schrikt van je eigen schaduw en van de stemmen die je hoort fluisteren in de wind'

 

Maar, om de waarheid geen geweld aan te doen: het Damrak is altijd al mijn meest favoriete straat in de stad geweest. Als de stad een dorp wordt, zoals men een buurtje in de stad maar al te graag omschrijft, wordt het mij al snel te benauwd. De stromen toeristen kalmeerden me juist, hoe plat of destructief hun driften ook waren. Kijkend naar het Damrak vervaagde het verschil tussen toerisme en escapisme. In de massa leek het me namelijk makkelijker om jezelf te ontlopen  en te vergeten. In de weilanden kom je alleen jezelf tegen.

 


Gepost in: faits divers op 2019-01-03

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

Tuymans

Onlangs gaf iemand me het recent verschenen boek Tuymans volgens Tuymans over de wereldberoemde Belgische schilder Luc Tuymans. Ze zei: ‘Het boek is gesigneerd, het schijnt erg grappig te zijn.’
‘Maar dat is toch een hele ernstige, humorloze man?’ vroeg ik.
Ze haalde haar schouders op. Ik keek naar de handtekening. De slordige krabbel had van iedereen kunnen zijn.


Massagesalon

Gisteren bezochten mijn geliefde en ik een Thaise massagesalon. Er brandde wierook, klonk kalmerende muziek en er stond een altaartje vol plastic bloemen. Als offers werden een donut, een kop koffie en frisdrank gebracht.




recente posts