Damrak

Damrak

Jonah Falke

Precies een jaar geleden verbleef ik twee maanden in de uiterwaarden van de Maas en de Waal.
Net voor dit nieuwe jaar gingen mijn geliefde en ik weer terug. We kwamen een schilderij ophalen dat zij daar had gemaakt en laten staan. Ze wilde het ophangen tijdens This Art Fair in Amsterdam.

Hoewel het erg aangenaam was om de huiskat en huisbazin terug te zien, is de liefde voor het platteland sinds ik er woonde bekoeld. Mensen zeiden destijds: ‘Je hebt gewoon een rijbewijs nodig, dan kun je er weg.’ Het leek me je reinste onzin dat een rijbewijs ervoor zou zorgen dat je niet meer schrikt van je eigen schaduw en van de stemmen die je hoort fluisteren in de wind.

Een paar uur later stonden mijn geliefde en ik midden in Amsterdam, voor de Beurs van Berlage, om het schilderij af te leveren. De stroom toeristen op het Damrak was eindeloos.
Ik dacht aan Ilja Leonard Pfeijffers nieuwe roman Grand Hotel Europa, waarin hij beschrijft hoe de toerist ons continent vernietigt. Toen ik om me heen keek leek deze destructieve gang niet meer tegen te gaan. De mens oogde koopziek en genotzuchtig.

 

'Het leek me je reinste onzin dat een rijbewijs ervoor zou zorgen dat je niet meer schrikt van je eigen schaduw en van de stemmen die je hoort fluisteren in de wind'

 

Maar, om de waarheid geen geweld aan te doen: het Damrak is altijd al mijn meest favoriete straat in de stad geweest. Als de stad een dorp wordt, zoals men een buurtje in de stad maar al te graag omschrijft, wordt het mij al snel te benauwd. De stromen toeristen kalmeerden me juist, hoe plat of destructief hun driften ook waren. Kijkend naar het Damrak vervaagde het verschil tussen toerisme en escapisme. In de massa leek het me namelijk makkelijker om jezelf te ontlopen  en te vergeten. In de weilanden kom je alleen jezelf tegen.

 


Gepost in: faits divers op 2019-01-03

Door Jonah Falke


Ook van Jonah Falke

Anorexia

In de kunstenaarsbenodigdhedenwinkel zei een schuwe volwassen vrouw zonder ons aan te kijken: ‘Oh, ik weet niet of we dat hebben, dat zou je even aan papa moeten vragen.’ Met haar zachte stem riep ze door de lege winkel: ‘Papa?’ 


Vlaggetje

‘Apofenie is in willekeurige gegevens patronen opmerken en daarin betekenissen lezen die er niet zijn. (…) Apofenie is ook vaak aanwezig voorafgaand aan een psychose,’ aldus Wikipedia.




recente posts