Buitenaards leven

Buitenaards leven

Sabine van den Berg

Via de interne facebookgroep geef ik ons ’s middags op, meteen krijg ik een smiley als antwoord. ’s Avonds kijk ik voor de zekerheid nog even hoe laat het precies begint en zie dat de tijd inmiddels is aangepast: een half uur later. 

‘Moeten we nog iets meenemen?’ vraag ik.
‘Ik zou niet weten wat,’ antwoordt mijn man.
‘Iets te drinken voor als we moeten hoesten.’ De week ervoor hebben we allemaal griep gehad, kriebelhoest is niet ondenkbaar, dus doe ik een flesje water in mijn tas.
Ik por mijn twee tienerzoons op en daar gaan we, vijf minuten voor de aangegeven tijd. Zoals wel vaker in De Biotoop, weten we niet goed wat we kunnen verwachten. We gaan uit, maar blijven tegelijk thuis: spannend, maar ook vertrouwd.
In vleugel F horen we bij binnenkomst al stemmen, tijdens het beklimmen van de trappen raden we van wie ze zijn. Boven staat een groep van ongeveer twintig Biotopers, veel van onze buren zijn er, maar ook uit de andere vleugels herken ik mensen. Er is een krat bier en er gaat een fles wijn rond. We proosten. Mijn zoons drinken cola. Een jongetje rijdt tussen ons door op zijn step.
Onze overbuurjongen Paul organiseert de avond. Toen we in De Biotoop kwamen wonen, werkte Paul aan een terras waarvoor hij op de gang planken zaagde, hij bewoog op de maat van zijn reggaemuziek.
Pauls moeder en zus wonen ook in De Biotoop, alledrie leven ze in een verschillende vleugel. Samen met zijn zus staat Paul vaak achter de bar in ons huiskamercafé De Biobar en zijn moeder bestierde lange tijd het Meergeneratiehuis.
Nu deelt Paul biertjes uit en verwelkomt hij de gasten. Met blije ogen en een bescheiden glimlach opent hij de deur naar de rode zaal en laat ons binnen. De rode zaal is een voormalige collegezaal met rode banken. Iedereen zoekt een plekje. Helemaal ontspannen zoals in een bioscoop zit ik toch niet, daarvoor zijn de stoeltjes te hard. Een ervaren filmkijker heeft daarom een kussen meegebracht, zie ik. Het licht gaat uit en Paul bedient de beamer. Ondertussen deelt iemand trekdrop uit en knagen er anderen op popcorn en m&m’s.
We zien een film waarin de aarde op twaalf plaatsen bezoek krijgt van buitenaardse wezens. In hun enorme kiezelsteenvormige ruimteschepen die donker en dreigend boven het uitgestrekte landschap hangen, wachten de wezens geduldig de toenadering van de mensen af.
Een van mijn buurmannen, bekend om zijn luidruchtige humor, maakt grappen. Enkele Biotopers kletsen nog en kraken met chipszakken, maar gaandeweg wordt het steeds stiller in de zaal.
Het contact dat de mensen in de film met de wezens zoeken, verloopt op de verschillende continenten totaal anders. Zo spelen de Chinezen schaak met hen en leren de Amerikanen hun schrift begrijpen. De film gaat over taal, en over contact leggen.
Na afloop lopen we stil naar buiten. In ‘de foyer’ praten we nog even na. Iedereen is het erover eens: dit is een indrukwekkende film en zo’n avond moeten we vaker doen. Ik zie dat Paul naar de reacties luistert en stil geniet terwijl hij de lege bierflesjes terugzet in het krat.

Schrijfster Sabine van den Berg leeft met haar gezin in de grootste kunstenaarsgemeenschap van Noord-Nederland: De Biotoop in Haren. In het voormalige Biologisch Centrum van de RUG wonen en werken meer dan 300 mensen. Ze schrijft en tekent over haar leven op haar blog.


Gepost in: proza op 2017-02-28

Door Sabine van den Berg

Sabine van den Berg (1969) volgde de opleiding Reclametekenen in Amsterdam, studeerde tekenen en beeldhouwen aan de Kunstacademie te Rotterdam, en proza aan schrijversvakschool ’t Colofon in Amsterdam. In 2000 verscheen haar eerste roman De naam van mijn vader, gevolgd in 2002 door De lachende derde. In 2013 verscheen Wissel en in 2016 Dingen die niet mogen


Ook van Sabine van den Berg

Taal

Aan de zuidwestkant van het Biotoopterrein, vlakbij de biologische oogsttuin van boer Gijs, staat De Open Kas. Deze kas is – de naam zegt het al – open. Niet alleen letterlijk, ook figuurlijk. Eens in de zoveel tijd organiseert Irma, de beheerster van de kas, Het Geefcafé. Samen met een kok verzorgt ze een maaltijd voor zo’n dertig mensen. Het idee is: zij bieden een goede maaltijd aan die voor iedereen beschikbaar is en de gasten betalen een bedrag wat ze kunnen missen of wat ze de maaltijd waard vinden. Ook nodigt Irma altijd een paar mensen uit van wie ze denkt dat ze wel wat gezelligheid kunnen gebruiken, die mensen kun je trakteren.


Ze schrijft met krijt | Onze natuurkundeleraar

Schrijfster Sabine van den Berg woont in de grootste kunstenaarsgemeenschap van Noord-Nederland: De Biotoop in Haren. Om de week, op vrijdag, verschijnen haar Berichten uit de Biotoop voortaan bij ons. Op de andere vrijdagen plaatst ze poëzie op het Lebowski Blog. Nog niet eerder publiceerde ze gedichten. Een primeur dus! 




recente posts

Na Kenia

Na Kenia

Elke Geurts
Gepost op: 2018-01-22 in: faits divers
Worst

Worst

Jonah Falke
Gepost op: 2018-01-19 in: current affairs
Gepost op: 2018-01-19 in: faits divers
Taal

Taal

Sabine van den Berg
Gepost op: 2018-01-19 in: faits divers