Bosgod

Bosgod

Sabine van den Berg

Een paar weken geleden knotte boomchirurg Bas een aantal enorme bomen tussen Beatrixoord en de Hortus in Haren. Ik zou komen kijken, maar wist niet precies waar. Dus fietste ik zoekend rond, tot ik in de verte Bas’ gele, vooral onder Biotoop-jongetjes geliefde grijpwagen herkende.
 

Bij een hek versperde een bewaker me de weg. Toen ik uitlegde dat ik voor de bomenman kwam, zag ik de vertwijfeling op zijn gezicht. Hij keek naar mijn rode mutsje: ‘Je hebt niet eens een helm op.’ Daarna bleef zijn blik hangen op mijn gebloemde kaplaarzen. ‘Blijf op afstand, het is levensgevaarlijk, hij hoort je écht niet.’ Met tegenzin liet hij me gaan. Dichterbij gekomen begreep ik zijn bezorgdheid. De kettingzaag en hakselaar bulderden. Bas bungelde boven in een hoge boom aan touwen. Af en toe viel er een tak ter grootte van een kleine boom omlaag, ik voelde de grond dreunen.

‘Overdag ben ik meer in bomen bezig dan dat ik op de grond sta,’ vertelt hij me later. ‘Op een gegeven moment is zo’n bladerkroon je kantoor. Als ik in een boom te gast ben en intuïtief op takken leun of me laat vallen, voel ik me vrij. ’ Bas heeft een olijk hoofd en twinkelende ogen, hierdoor lijkt hij op Pan, de vrolijke natuurgod uit de Griekse mythologie.

Hij stuurt de groei aan van bomen en helpt ze hun eigen helende vermogen te gebruiken, zegt hij. De tijd dat boomchirurgen oude bomen stutten en rotte plekken uitholden en vol smeerden met pasta’s, is voorbij. Helaas moet hij vanwege ziekte of schimmel ook vaak adviseren om een boom te rooien. Maar goed, zoals we allemaal weten, kunnen bosgoden meedogenloos zijn.

Bas droomt erover om in het sparrenbosje op het terrein van de Biotoop een boomhuis bouwen. Ook fantaseert hij over een bijgebouw voor zijn gereedschap, want nu ligt zijn kettingzaag in de woonkamer die hij deelt met een net gepromoveerde psychologe. Zijn bankschroef staat op de plaats van de stofzuiger.

Altijd als hij ergens bezig is, komen er mannen tegen hem opscheppen over de bomen die zíj omgehakt hebben. Volgens Bas komt dat doordat je met minimale middelen – een zaag en een paar touwen – enorme gewichten in goede banen weet te leiden, dat maakt machtig.

Soms zelfs te machtig. Een paar jaar geleden moest hij zes populieren vellen. Hij had er al vijf gedaan, toen de laatste afknapte en gedeeltelijk in de tuin van de buren viel. Boven op een pas schoongemaakte caravan die klaarstond voor de winterberging. 

De buurvrouw was ontdaan, de buurman stond er vreemd genoeg bijna tevreden naast, met zijn handen in zijn zakken. Wat bleek: een paar dagen ervoor had die buurman een hoogwerkertje gehuurd bij een bouwmarkt, hij had een tak afgezaagd die dwars door het dak van hun nieuwe schuur was gegaan.

De buurman keek opzij naar zijn huilende vrouw en zei: ‘Zie je, zelfs bij een prof gaat het weleens mis.’


Schrijfster Sabine van den Berg leeft met haar gezin in de grootste kunstenaarsgemeenschap van Noord-Nederland: De Biotoop in Haren. Van 7 mei t/m 23 juni is haar expositie van illustraties uit ‘Berichten uit de Biotoop’ in Vleugel F van de Biotoop te bewonderen.


Gepost in: proza op 2017-06-02

Door Sabine van den Berg

Sabine van den Berg (1969) volgde de opleiding Reclametekenen in Amsterdam, studeerde tekenen en beeldhouwen aan de Kunstacademie te Rotterdam, en proza aan schrijversvakschool ’t Colofon in Amsterdam. In 2000 verscheen haar eerste roman De naam van mijn vader, gevolgd in 2002 door De lachende derde. In 2013 verscheen Wissel en in 2016 Dingen die niet mogen


Ook van Sabine van den Berg

Berichten uit de Biotoop: Slakkendag

Schrijfster Sabine van den Berg leeft met haar gezin in de grootste kunstenaarsgemeenschap van Noord-Nederland: De Biotoop te Haren. In het voormalige Biologisch Centrum van de RUG wonen en werken meer dan 300 mensen.


Schrijftips van Sabine: 'De avond is ongemak' van Marieke Lucas Rijneveld

Speciaal voor schrijvers in spe.

Sabine van den Berg is naast auteur voor Lebowski sinds 2013 als docent Proza verbonden aan de Schrijversvakschool te Groningen.

"Geregeld vragen studenten mij wat ik nou eigenlijk zélf lees en waarom? Sinds ik professioneel schrijf – nu toch al ruim twintig jaar – lees ik niet meer onbevangen. Ik kijk altijd hoe een boek is opgebouwd en wat ik van een collega kan leren. Of ik wil vertellen wát ik er dan van leer, is dan meestal de volgende vraag. Daarom, op verzoek van velen: schrijftips aan de hand van literaire voorbeelden."




recente posts

Gepost op: 2018-07-20 in: faits divers
Gepost op: 2018-07-19 in: faits divers