Bontmuts

Bontmuts

Jonah Falke

Een beroemde filosofe – van wie ik de naam niet zal noemen – kwam gister een concertzaal binnen. Ze droeg een witte bontmuts. Veel filosofen ken ik niet maar nog nooit zag ik er een met een bontmuts.

Deze column is ook te beluisteren, ingesproken door Jonah Falke zelf.

Ze vroeg me: ‘Ik kom voor het trio, is dat hier?’
Ik zei: ‘Hier ben je goed, het trio gaat zo beginnen.’
Ze glimlachte vriendelijk, maar dat leek me uit beleefdheid. De muts zette ze niet af. Op den duur zou dat gaat zweten.

Na afloop zou er afscheid worden genomen van een bekende. Iemand zei: ‘Het cadeau geven we straks met z’n allen.’ Ik glimlachte. Na het concert vertrok ik direct naar huis. Als je je tegen een afscheid kunt verzetten, moet je het doen, volgens mij is dat leven.

Op het moment dat ik wilde gaan slapen sms’te een meisje dat dokter is.
Of ik nog wakker was? Ik deelde haar mee: ‘Nog wel!’
‘Oja, sorry,’ stuurde ze, ‘inschattingsfout, het is al laat, en het licht in je woonkamer brandde al niet meer, dooie mus dit, ik wilde je een groet komen brengen.’
Of die groet een afscheid was of juist als begin bedoeld was weet ik niet.
Toen ik deze morgen wakker werd zag ik dat ze me in het holst van de nacht nog een bericht had gestuurd: ‘De volgende keer breng ik je een kus.’

Later in de ochtend nam ik een trein de stad uit en ik dacht: op het platteland valt het niet zo op als je niet leeft, in de stad wordt je vaker geconfronteerd met mensen die iets doen wat op leven lijkt.
Ik berichtte het meisje dat we het nog even uit moesten stellen. Ze zei: ‘Tot snel’ en wenste me een goede reis, een afscheid en begin ineen.

Schrijver Gustave Flaubert noteerde eens dat filosofen en dokters even grote idioten zijn, en dat de filosofen een engel van de mens maken en de dokters een varken. Ik keek uit het raam van de trein. In een weiland stonden witte schapen. 


Gepost in: proza op 2017-01-12

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

De wereld van gisteren

Vannacht ben ik te gast bij Nooit Meer Slapen op Radio 1 om te praten over mijn nieuwe roman De mooiste vrouw van de wereld, en wie weet wat nog meer. Een redacteur vroeg me om drie audiofragmenten uit te kiezen voor de uitzending. Het eerste waaraan ik dacht was een man die op de radio, ik denk dat het vorig jaar was, sprak over zijn favoriete boek: De wereld van gisteren van Stefan Zweig. Ik zocht me een ongeluk maar zonder succes. Ik koos andere fragmenten.


Tuymans

Onlangs gaf iemand me het recent verschenen boek Tuymans volgens Tuymans over de wereldberoemde Belgische schilder Luc Tuymans. Ze zei: ‘Het boek is gesigneerd, het schijnt erg grappig te zijn.’
‘Maar dat is toch een hele ernstige, humorloze man?’ vroeg ik.
Ze haalde haar schouders op. Ik keek naar de handtekening. De slordige krabbel had van iedereen kunnen zijn.




recente posts