Bazel

Bazel

Jonah Falke

Op oudejaarsdag nemen mijn vriendin en ik de trein naar Bazel, Zwitserland. Escapisme vermomd als romantiek, of andersom. Het doet er eigenlijk niet toe. Soms moet je iets plannen om doelloosheid te voorkomen.

 

In de zomer dat het uitkwam dat mijn vader een minnares had, gingen we samen naar Bazel. Ik denk dat hij zijn excuses wilde aanbieden voor de verstoring van onze gezinssituatie. Het was óók een soort escapisme, maar dan ten gevolge van romantiek. Hem vergeven lukte destijds zonder moeite; je kunt je ouders niet te lang iets kwalijk nemen.

Mijn vader en ik bezochten in Bazel een grote overzichtstentoonstelling van de schilder Jean-Michel Basquiat, van wie op dat moment idolaat was. Als schilder wilde ik niks liever dan een moeilijke jeugd, en krachtige schilderijen maken. Of ik dat nog steeds wil, betwijfel ik soms.

Na het museumbezoek reden we naar een hotel buiten Bazel, ergens in Zuid-Duitsland. Op de hotelkamer rookte ik uit het raam, tot ergernis van mijn vader. Ik sloeg de gordijnen om me heen en keek uit over een parkeerplaats.

Mijn vader zette de televisie aan, deed zijn schoenen uit en begon al snel ontzet te mompelen. Ik trok het gordijn aan de kant. Op dat moment voltrok zich het drama door verdrukking op de Love Parade in Duisburg. Er vielen doden en gewonden. We konden het live volgen; we volgden het live.

Tijd en gebeurtenis leken voor eeuwig verbonden te worden op die hotelkamer. Het aangename van reizen lijkt me de gedachte dat er altijd iets onvoorziens kan gebeuren. Ook een drama aanschouwen kan onderdeel zijn van een mooie reis. Maar welke indruk er achterblijft als een reis eenmaal voorbij is en er weinig opzienbarends is gebeurd, is misschien niet te zeggen. Volgens mij was het Nietzsche die schreef dat je jezelf even goed kent als een roman die je ooit eens las. Over reizen zou je hetzelfde kunnen zeggen.

Als mijn geliefde en ik in Bazel zijn zullen we opnieuw het nieuws volgen. Ik hoop op zo min mogelijk drama maar wel op vuurwerk. Het zal moeten blijken of Zwitserland weer een goed toevluchtsoord is.


Gepost in: proza op 2017-11-23

Door Jonah Falke


Ook van Jonah Falke

Hemel

Als kind heb ik eens gedanst. Het moet in 1998 zijn geweest. Volgens mij was het de laatste keer dat ik danste. Want door mijn enthousiasme viel ik met mijn mond op een vuurkorf en verloor ik een groot deel van mijn tanden. Ik krijste en bloedde enorm. Het was weekend en daarom moest ik naar een tandarts een paar dorpen verderop. Ze gaven me nieuwe voortanden. 

 


Derealisatie

Mijn moeder stelde voor om te lunchen in een hotel. We zaten buiten want de zon scheen. Op het terras zat een vrouw. Ik meende te zien dat ze uit de verveling die haar rijkdom had voortgebracht dronk en rookte. Het was ochtend. Misschien had ze veel om te verdoven.




recente posts