Bazel

Bazel

Jonah Falke

Op oudejaarsdag nemen mijn vriendin en ik de trein naar Bazel, Zwitserland. Escapisme vermomd als romantiek, of andersom. Het doet er eigenlijk niet toe. Soms moet je iets plannen om doelloosheid te voorkomen.

 

In de zomer dat het uitkwam dat mijn vader een minnares had, gingen we samen naar Bazel. Ik denk dat hij zijn excuses wilde aanbieden voor de verstoring van onze gezinssituatie. Het was óók een soort escapisme, maar dan ten gevolge van romantiek. Hem vergeven lukte destijds zonder moeite; je kunt je ouders niet te lang iets kwalijk nemen.

Mijn vader en ik bezochten in Bazel een grote overzichtstentoonstelling van de schilder Jean-Michel Basquiat, van wie op dat moment idolaat was. Als schilder wilde ik niks liever dan een moeilijke jeugd, en krachtige schilderijen maken. Of ik dat nog steeds wil, betwijfel ik soms.

Na het museumbezoek reden we naar een hotel buiten Bazel, ergens in Zuid-Duitsland. Op de hotelkamer rookte ik uit het raam, tot ergernis van mijn vader. Ik sloeg de gordijnen om me heen en keek uit over een parkeerplaats.

Mijn vader zette de televisie aan, deed zijn schoenen uit en begon al snel ontzet te mompelen. Ik trok het gordijn aan de kant. Op dat moment voltrok zich het drama door verdrukking op de Love Parade in Duisburg. Er vielen doden en gewonden. We konden het live volgen; we volgden het live.

Tijd en gebeurtenis leken voor eeuwig verbonden te worden op die hotelkamer. Het aangename van reizen lijkt me de gedachte dat er altijd iets onvoorziens kan gebeuren. Ook een drama aanschouwen kan onderdeel zijn van een mooie reis. Maar welke indruk er achterblijft als een reis eenmaal voorbij is en er weinig opzienbarends is gebeurd, is misschien niet te zeggen. Volgens mij was het Nietzsche die schreef dat je jezelf even goed kent als een roman die je ooit eens las. Over reizen zou je hetzelfde kunnen zeggen.

Als mijn geliefde en ik in Bazel zijn zullen we opnieuw het nieuws volgen. Ik hoop op zo min mogelijk drama maar wel op vuurwerk. Het zal moeten blijken of Zwitserland weer een goed toevluchtsoord is.


Gepost in: proza op 2017-11-23

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

De wereld van gisteren

Vannacht ben ik te gast bij Nooit Meer Slapen op Radio 1 om te praten over mijn nieuwe roman De mooiste vrouw van de wereld, en wie weet wat nog meer. Een redacteur vroeg me om drie audiofragmenten uit te kiezen voor de uitzending. Het eerste waaraan ik dacht was een man die op de radio, ik denk dat het vorig jaar was, sprak over zijn favoriete boek: De wereld van gisteren van Stefan Zweig. Ik zocht me een ongeluk maar zonder succes. Ik koos andere fragmenten.


Tuymans

Onlangs gaf iemand me het recent verschenen boek Tuymans volgens Tuymans over de wereldberoemde Belgische schilder Luc Tuymans. Ze zei: ‘Het boek is gesigneerd, het schijnt erg grappig te zijn.’
‘Maar dat is toch een hele ernstige, humorloze man?’ vroeg ik.
Ze haalde haar schouders op. Ik keek naar de handtekening. De slordige krabbel had van iedereen kunnen zijn.




recente posts