Arm

Arm

Jonah Falke

Onlangs tekende ik een contract en moest ik mijn bankrekeningnummer opschrijven. Een uur later werd ik gebeld. Er ontbrak een cijfer in mijn rekeningnummer. Ik kon de gedachte niet onderdrukken dat ik eigenlijk liever geen geld wilde verdienen, laat staan rijk wilde worden.

    Het meisje dat belde noemde het: ‘Een Freudiaanse verschrijving.’
    Ik vroeg haar: ‘Zal ik altijd arm blijven?’
    Ze had werkelijk geen idee.

Terwijl we belden stond ik met een tas vol vuile was te wachten op een tram. Mijn wasmachine was overleden en schone kleren waren al dagen op. Mensen keken me aan, het leek misschien alsof ik ging reizen: de stad ging verlaten of er zojuist aankwam. Maar het enige waar ik naartoe wilde was een wasmachine. Ook dat is een reis.

Het gaat broeien als je kleren te lang moet dragen. Een dag eerder had ik deodorant gekocht. Dat hielp, al was het maar voor even. Misschien keken de mensen slechts omdat ik stonk.

Zwervers dragen waarschijnlijk ook veelal dezelfde kleding. Meer dan een plastic tas hebben ze vaak niet bij zich.

Al schijnt er, in Gent, een zwerver te zijn die altijd met honderden plastic tassen zeult. Hij staat helemaal bol. Het verhaal gaat dat hij zijn vrouw heeft verloren omdat ze door zijn schuld onder de tram of bus kwam. Ze probeerde een plastic tas te redden. Wat er in die tas zat weet ik niet, hopelijk geen vuile was.

    In de verte zag ik mijn tram aankomen. Als mijn vriendin of tas onder een tram komt, weet ik niet wat ik zou moeten doen. Het vormt doorgaans geen echt probleem om iets niet te weten. Maar als het te dichtbij komt, is vluchten denk ik het meest logische.
    Ik stapte de tram in en een uur later omhelsde ik mijn geliefde. Ik stelde haar fluisterend voor om te gaan douchen en ik vroeg of ik mijn kleren mocht wassen. Ze knikte vastbesloten met haar hoofd tegen mijn schouder.

Onder de douche vroeg ik haar: ‘Kom ik armzalig over?’
    Ze zei: ‘Nee, je hebt een rijke, maar uiterst beperkte, geest.’
    Het leek me voldoende, voor nu. 


Gepost in: proza op 2017-08-15

Door Jonah Falke


Ook van Jonah Falke

Hemel

Als kind heb ik eens gedanst. Het moet in 1998 zijn geweest. Volgens mij was het de laatste keer dat ik danste. Want door mijn enthousiasme viel ik met mijn mond op een vuurkorf en verloor ik een groot deel van mijn tanden. Ik krijste en bloedde enorm. Het was weekend en daarom moest ik naar een tandarts een paar dorpen verderop. Ze gaven me nieuwe voortanden. 

 


Derealisatie

Mijn moeder stelde voor om te lunchen in een hotel. We zaten buiten want de zon scheen. Op het terras zat een vrouw. Ik meende te zien dat ze uit de verveling die haar rijkdom had voortgebracht dronk en rookte. Het was ochtend. Misschien had ze veel om te verdoven.




recente posts

Hemel

Hemel

Jonah Falke
Gepost op: 2018-10-18 in: faits divers
Gepost op: 2018-10-16 in: faits divers
#unteilbar

#unteilbar

Karolien Berkvens
Gepost op: 2018-10-15 in: current affairs