Ik heb gisteren de eerste 600 woorden van mijn nieuwe roman geschreven. Voor wie dat niks zegt: wanneer ik dit aantal volhoud in een vijfdaagse werkweek, heb ik aan het eind van het jaar een veel te dik boek. Dus mag ik af en toe wel een paar woorden minder per dag schrijven. Dat lucht nu al op.

Ik weet niet wie het onderzocht heeft, maar het lijkt waar te zijn dat mannen minder fictie en meer non-fictie lezen naarmate ze ouder worden. Bij vrouwen is dat geloof ik niet het geval.

Hoever moet een schrijver gaan om aandacht te vragen voor zijn werk? Sinds Reve weten we dat het voor een schrijver niet volstaat zich een keer per jaar aan het volk te tonen op het Boekenbal. Sinds Reve realiseren schrijvers zich dat ze een winkel hebben en dat ze hun boeken met enig aplomb aan de man dienen te brengen.

Ik viel op de digitale zender Cultura24 midden in een oud televisieprogramma. Onder leiding van Harry Mulisch spraken Maarten ‘t Hart, Doeschka Meijsing, Hella Haasse en een man die ik niet kende over het schrijverschap. Aan de jeugdige gezichten van de gesprekspartners te zien was het ergens in het begin van de jaren tachtig.

‘Ik ben niet op zoek naar erkenning, maar ik kan ook niet zonder.’ Met dit citaat van Jan Wolkers kwam Pieter Webeling aan, de man die mij deze week interviewde voor de Volkskrant (zaterdag in Het Vervolg). Heel passend op een schrijver als ik die sinds twee maanden een roman uit heeft en zich er af en toe op betrapt jaloers te zijn op schrijvers die meer aandacht, dus erkenning krijgen dan hij.